Μια Εβδομάδα με βόλτες στην πόλη

Τη Δευτέρα η Λένα αναρωτιέται «και τώρα τι θα κάνουμε χωρίς εκλογές;» κι αφού αποφασίζει "no news today" πετάγεται στο  Public, στο Νέο Ψυχικό για καινούργιο βιβλίο. Πατρίκ Μοντιανό και "Στο cafe της χαμένης νιότης". Μετά από κει και με τον Μοντιανό της "υπό μάλης" πάει  για αγαπημένη Ράμπα με παγωμένο τσάι.. .Το βράδυ κατηφορίζει κατά Νέο Κόσμο μεριά. Στο αγαπημένο της  θέατρο, αυτό του Νέου Κόσμου όπου  βλέπει παράσταση άκρως επίκαιρη και ενδιαφέρουσα. "Γελώντας άγρια",  ο τίτλος της και είναι ότι της χρειάζεται για μια μέρα (νύχτα) σαν κι αυτή! Προς την απλότητα, το παιχνίδι, την ελευθερία, τη ζωή.
Την Τρίτη η Τόνια  μας εκμυστηρεύεται κάποια απ’  τα δικά της απόκρυφα κι αγαπημένα μέρη  ελπίζοντας να τα αγαπήσεις κι εσύ και να τα νιώσεις έστω λίγο ''δικά σου΄''. Υπάρχει λοιπόν μια παραλία, στην Γλυφάδα, δίπλα από το μαγαζί ''Ark'', η οποία, κάποιος, κάποτε της είπε πως λέγεται ''Δελφινάκια''.  Και φύγαμε για Αναφιώτικα! Η  περιοχή έχει αρκετούς τουρίστες, όμως εκείνη σίγουρα μπορεί να βρει σημεία ήσυχα και απόκρυφα. Τί πιο όμορφο, απ’ το να βρίσκεσαι ψηλά και να ατενίζεις τα φώτα της Αθήνας μυρίζοντας τα γιασεμιά! Τελευταία οδός, είναι η Ηρώδου Αττικού. Η βόλτα στην όδο αυτή τα καλοκαιρινά δειλινά την νιώθω ΄΄δική μου'' καθώς έχω πολλές αναμνήσεις απο περιπάτους και δεν θα μπορούσα να την παραλείψω από την λίστα αυτή. 



Tην Τετάρτη η Δήμητρα λόγω εορτασμού, βρίσκεται στο γνωστό αλλά ανανεωμένο Island. Το εστιατόριο πλέον φιλοξενεί ελληνικές γεύσεις σε δημιουργικά πιάτα με την υπογραφή του βραβευμένου chef, Νίκου Σκληρά. Συνταγές που περιλαμβάνουν ψάρι, κρέας και χειροποίητα ζυμαρικά και φέρουν όλες τις Μεσογειακές αναμνήσεις που ζητάει κανείς για ένα απολαυστικό γεύμα υπό τους ήχους θάλασσας και της Lounge μουσικής.
Την Πέμπτη η Ιλένα ξεκινά με μια παγωμένη γουλιά στο champagne bar του αεροδρομίου.
Για να κάνει check in η καρδιά_  ένα μπιπ ακόμα πριν την ανακοίνωση της πτήσης της. On board λέει γειά στο σύμπλεγμα νήσων των Αζορών και  bye bye στον Ατλαντικό. Ωκεανοί see U later. Στο πιλοτήριο παίζει το ενδοφλέβιο και μαγικό  Μπλέ Φεγγάρι του Lee Harvey Osmond και μας προτρέπει να λύσουμε τώρα τη ζώνη ασφαλείας μας. Μια αίσθηση του between πάντως την έχει. Και να θες δηλαδή ν αγιάσεις δεν σ αφήνουν κι οι άλλοι, λέει και πως αλλιώς δηλαδή  αφού η ζωή είναι ένα προκλητικό παιχνίδι;
Tην Παρασκευή ο Νίκος ψάχνει εναγωνίως την θεραπεία της εβδομάδας.  Και σκέφτεται: «πότε η ψυχή κάποιων θα γίνει καλοκαίρι;». Πότε θα έρθει η λιακάδα; Κοιτάζει γύρω του. Ο κόσμος καταρρέει. Μία στιγμή είναι αρκετή, για να χάσεις ό,τι έχεις χτίσει. Ότι θες να δημιουργήσεις. Ότι θες να ζήσεις. Στο κινητό του, αντικρίζει μία εικόνα, ένα graffiti  για τους νεκρούς στο Μάτι. 102 ψυχές. «Πώς να μιλήσεις για καλοκαίρι σε αυτά τα άτομα; Τι μνήμες θα τους γεννήσεις; Τι ελπίδες να τους θρέψεις; Τι να τους πει που να είναι αρκετό, για να γαληνεύσει η ψυχή τους;». Κατευθύνεται προς την στοά Νικολούδη  κρατώντας και  το φάρμακο του. Και τη «Θεραπεία» του. Όχι, μην περιμένεις χάπι. Ούτε happy. Είναι το νέο βιβλίο του Sebastian Fitzek!