Δευτέρα πρωί στην Λάγγερη

Κάποτε παραλία gay και γυμνιστών, μετά ψαγμένων παρεών, πάντα όμως η παραλία της καρδιάς μας.

Την προηγούμενη Δευτέρα βρέθηκα για δουλειά στην Πάρο και εννοείται οτι τα φόρτωσα όλα στον κόκκορα και ξεκίνησα για την Λάγγερη.

Η Λάγγερη για πάρα πολλά χρόνια ήταν το καλά κρυμμένο μυστικό των γυμνιστών, των gay και των ψαγμένων παρεών του νησιού, που δεν ήθελαν να κάνουν μπάνιο σε ξαπλώστρα με beat, dj και μαμάδες που κάνουν φιγούρα μοστράροντας τις οικιακές βοηθούς.

Στη Λάγγερη ακόμη δεν ακούγεται τίποτε. Μόνο ο παφλασμός από το κυματάκι. Δεν πιάνει ποτέ κύμα, γιατί είναι κλειστός κόλπος σαν blue lagoon και η ξανθή παραλία είναι γεμάτη θίνες, σκίνα και αρμυρίκια.

Για να προσεγγίσεις περπατάς κανένα τέταρτο πάνω σε κατσάβραχα, περνάς από ένα κοτέτσι με κάτι κότες γίγας (δεν έχω δει μεγαλύτερες, μιλάμε για μέγεθος γαλοπούλας) και αν πετύχεις τους ιδιοκτήτες μπορεί να σε κεράσουν και αυγά (τα οποία είναι κανονικού μεγέθους)...

Στην πορεία σου θα βρεις το πιο γραφικό εκκλησάκι του Αιγαίου, μπορεί και του κόσμου όλου, που δεν γνωρίζω σε ποιόν Άγιο είναι αφιερωμένο καθώς δεν υπάρχει καμία επιγραφή. Στην επιστροφή που το βλέπεις με το ηλιοβασίλεμα, ακόμη κι αν δεν έχεις βρει τον γαμπρό, δεν υπάρχει περίπτωση να μην σου περάσει η σκέψη από το μυαλό… Είναι μοναδικό. Απλό και μοναδικό.

Το μυστικό της Λάγγερη δεν είναι πια μυστικό, αλλά με ένα τρόπο μαγικό όσοι την επισκέπτονται την σέβονται και την προσέχουν. Κάθε χρόνο ‘‘βαπτίζομαι’’ στα κρυστάλλινα νερά της και μετά την αποχεραιτώ με την ίδια ευχή: να την ξαναβρώ του χρόνου έτσι γαλανή, λαμπερή, ήρεμη και χρυσαφένια…