Αθήνα - Ινδία - Παραλία: 3 στάσεις δρόμος!

Και τι δεν είχε αυτή η εβδομάδα… Απέραντο ήλιο και υδράργυρο σε υψηλές θερμοκρασίες, ασταμάτητη βροχή, αέρα (τόσο πολύ που νομίζαμε ότι βρισκόμαστε σε χώρα με εντελώς διαφορετικό κλίμα), διακοπές ρεύματος (όχι μη φανταστείς δικές μας) – άλλωστε ζούμε στη χώρα που τόσο το ρεύμα όσο και το τηλέφωνο (αρκετά) συχνά αποφασίζουν να διακοπάρουν.

Και, γιατί σου τα λέω όλα αυτά; Για να σου δείξω πως ό,τι και να σου έχει συμβεί μέσα στην εβδομάδα, τίποτα, μα τίποτα, δεν μπορεί να υπερκαλύψει αυτό το φυσικό μειδίαμα που σχηματίζουν τα χείλη σου, μόλις ο εγκέφαλος σου συνειδητοποιεί ότι έφθασε η Παρασκευή (και, κατ’ επέκτασιν το ΣΚ).

Και αυτή την Παρασκευή, λέω να την περάσω, στην πόλη. Στην πόλη ετούτη (πόσο πάλεψα με τον εαυτό μου για το αν πρέπει να γράψω αυτή τη λέξη ή όχι) μπορείς να βρεις τα πάντα και το σημαντικότερο: να κάνεις πολλές στάσεις (για αέρα).

Στάση no.1: Mirch ή αλλιώς ραντεβού στην…Ινδία. Όχι, δε βγαίνω εκτός συνόρων, στην Ερμού 109, στην Πλατεία Μοναστηρακίου θα είμαι. Κέντρο – απόκεντρο δηλαδή. Μπαίνοντας στο Mirch, ουσιαστικά μπαίνεις στον παράδεισο της ινδικής κουζίνας – και σε έναν απίστευτα καλαίσθητο χώρο, στον οποίο παράδοση, μοντερνισμός και πέτρα (ναι, καλά διάβασες) συνδυάζονται αρμονικά και με ιδιαίτερη μαεστρία. Σταματώ να κοιτάω την πέτρα (sorry, αλλά μου άρεσε πολύ ο χώρος), και ρίχνω μία ματιά – και δύο και τρεις, γιατί όταν εγώ πάω σε καινούργιο μέρος, θέλω το χρόνο μου για να αποφασίσω - στο menu. Θα πάρω το Indian Souvlaki (νομίζω, μπορείς να καταλάβεις γιατί). Μέσα, θα βρεις το λαχταριστό κοτόπουλο Tikka, μία εκπληκτική – γλυκόξινη θα τη χαρακτήριζα - σάλτσα και πολλά φρέσκα λαχανικά. Ίσως, να μου αρέσει περισσότερο από το κλασσικό ελληνικό έδεσμα, ίσως. Αν δε θες αυτό, στο Mirch θα βρεις ό,τι ποθείς από ινδική κουζίνα. Μέσα από τις γεύσεις, θα γνωρίσεις ακόμα καλύτερα το πολιτισμό και τη κουλτούρα της χώρας, που είναι κρίμα να τη γνωρίζεις μόνο για το Bollywood.

Μετά, την κανονική, ήρθε η στιγμή και για πνευματική τροφή. Μέχρι να φθάσω στον προορισμό μου, θα κάνω τη (νοητή) στάση no.2. Στα χέρια μου κρατώ «Το Παλτό μου, Μαμά» ένα βιβλίο με συναισθηματικά φορτισμένες σελίδες. Ένα βιβλίο που μέσα από τη ζωή ενός (πολύ γνωστού και αγαπημένου) Βασίλη, με ταξιδεύει στην Αθήνα του ’70, στην Ερμού, στο Κολωνάκι της εποχής, στην εναλλακτική Μύκονο, που ανθρώπινος νους δε χωρά πόσο διαφορετική ήταν. Ο Βασίλης καλείται να αντιμετωπίσει τους δαίμονες του. Το σώμα του βιώνει την απόλυτη έκπτωση, το πνεύμα ατονεί, χάνει την κινητήριο και ζωοφόρο δύναμη του. Η Ρέα Βιτάλη, μεταφέρει στο χαρτί, μία συγκλονιστική περιγραφή. Και από το χαρτί φθάνει, με ταχύτητα φωτός, στην καρδιά μας. Και η καρδιά ενεργοποιεί το συναίσθημα. Με τη σειρά του, το τελευταίο μπορεί να εκδηλωθεί με δάκρυα. Μη ντραπείς να κλάψεις – γιατί, διαβάζοντας το είναι πολύ πιθανόν να συμβεί. Ευχαριστούμε, εκδόσεις Διόπτρα για αυτό.

«Παρακαλούνται οι επιβάτες να αποβιβαστούν» ακούω από το ηχείο και φθάνω στην Παραλιακή. Στο υπέροχο, καλοκαιρινό και αρμονικό με τους ήχους της θάλασσας, Cine Alimos. Αγαπημένος χώρος που συνδυάζει όλα όσα πραγματικά επιθυμούμε: θάλασσα, δροσιά, παρέα, καλοκαιρινή ραστώνη και διάθεση, καλές ταινίες. Παρά θίν' αλός για απόψε και δεν το μετανιώνω καθόλου. Άλλωστε, δίπλα στη θάλασσα είναι πάντα καλύτερα – πόσο μάλλον όταν στο κινηματογραφικό πανί παίζουν η Penelope Cruz και ο Javier Bardem. Αυτό «Το ξέρουν όλοι». Α, κοίτα να δεις, αυτός είναι ο τίτλος της ταινίας που θα παρακολουθήσω με συνοδεία… pop – corn. Απόψε, αύριο και μεθαύριο γύρω στις 21:00 η Penelope και ο Javier θα κατασκηνώσουν στην παραλία του Αλίμου. Ναι, αυτή είναι η στάση no.3

Καλή ταινία, καλοκαιρινή αύρα, αεράκι, γέλιο, χαρά, ήχος των κυμάτων. Τι άλλο να ζητήσει κανείς για βράδυ Παρασκευής; FIN! ?