Άνθρωποι και ποντίκια

Νομίζω δεν έχω επιθυμίσει ποτέ να δω για δεύτερη φορά θεατρική παράσταση.  Όμως εδώ μιλάμε για μια άλλου τύπου θεατρική εμπειρία, που μετά το βραβείο καλύτερης παράστασης και το πρώτο βραβείο σκηνοθεσίας στον Βασίλη Μπισμπίκη, αποτελεί “sold out” μέχρι και τον Μάρτιο…

Η “εμπειρία” ξεκινά με το που θα στρίψεις δεξιά από την Ιερά Οδό και θα πάρεις την οδό Αγίας Άννης, ψάχνοντας να βρεις το θέατρο Cartel. Την ημέρα που πήγαμε, ο δυνατός αέρας έχει σκορπίσει άπειρα ρετάλια που πετούν οι βιοτεχνίες της περιοχής στους κάδους και άλλα τόσα απορρίμματα, μετατρέποντας τον δρόμο που οδηγεί προς το θέατρο, σε ένα “εξαίσιο” διάδρομο σπαρμένο με σκουπίδια και κουρελιασμένα λάβαρα. Δύο τετράγωνα πριν το θέατρο, δύο μετανάστες ζεσταίνονταν καθισμένοι στο πεζοδρόμιο, με μια αυτοσχέδια σόμπα - βαρέλι (στο τέλος της βραδιάς αναρωτήθηκα μήπως ήταν κι αυτοί μέρος της παράστασης). Το σκοτάδι είχε αρχίσει να πυκνώνει, το ίδιο και ένα βασανιστικό ψιλόβροχο που ταίριαζε απόλυτα με το ύφος της περιοχής, που φιλοξενεί βουλκανιζατέρ, μηχανουργεία κι αδεσποτάκια που ψάχνουν αποφάγια στα σκουπίδια. Όλο το “έξω” ήταν λες και σε προετοίμαζε γι´αυτό που θα παιζόταν μέσα…

Στο φουαγιέ του Cartel, που μοιάζει σαν φιλόξενη και φωτεινή όαση, μέσα στα μαύρα σκοτάδια των χωραφιών του Ελαιώνα, έκαιγε μια υπέροχη παλιά σόμπα και η γλύκα που “έβγαζε” το vintage σαλονάκι που μας υποδέχτηκε για λίγο, ήταν μια μικρή στιγμή ηρεμίας και θαλπωρής, πριν την καταιγίδα…

Και μετά ξεκίνησε η παράσταση. Δεν νομίζω ότι πρέπει να πω κάτι παραπάνω. Όλες οι κριτικές που έχουν γραφτεί για τον Βασίλη και τον Λένο, τους δύο κεντρικούς ήρωες, για την σκηνοθεσία του Βασίλη Μπισμπίκη, για τα σκηνικά της Αλεξίας Θεοδωράκη, για την απόδοση του πρωτότυπου κειμένου του Στάινμπεκ από την Σοφία Αδαμίδου και για όλη την ομάδα του Cartel, είναι διθυραμβικές. Ούτε νομίζω είναι σωστό να προδώσω τα highlights του έργου, ή τα μοναδικά σκηνοθετικά ευρήματα, γιατί μετά δεν θα αποτελούν πια έκπληξη.

Εκείνο που θα πω είναι ότι όταν η παράσταση τελείωσε, κάθισα για αρκετή ώρα ακίνητη στην θέση μου, καθηλωμένη από το ταλέντο που ξεχείλιζε και από την ενέργεια που κατάφεραν και μου “έστειλαν” όλοι αυτοί οι άνθρωποι που μεγαλουργούσαν στο ένα μέτρο μπροστά μου. Και ενώ ούτε πίνω, ούτε καπνίζω πια, δήλωσα στην παρέα, ότι θα χρειαστώ ένα ποτήρι κρασί κι ένα τσιγάρο…

foto: elculture