Λίγα κοκτέιλ, λίγη θάλασσα και ο... τόπος μου

Σήμερα σου γράφω με θέα το απέραντο γαλάζιο. Όχι, δεν αναφέρομαι στην ταινία του Λικ Μπεσόν, αλλά στην δική μου version του “απέραντου γαλάζιου”. Σε αυτά τα καταγάλανα νερά που πρωτοαντίκρυσα από μικρή ηλικία και που μονομιάς με γοήτευσαν. Την απέραντη αυτή θάλασσα στην οποία για πρώτη φορά κολύμπησα σαν παιδί. Μιλάω για το νησί μου, την Χίο και το χωριό μου, τα Καρδάμυλα. Τον «τόπο» μου αν θες. Σε αυτό το μέρος που, από τότε που γεννήθηκα, πέρασα και περνάω όλα μου τα καλοκαιρία. Εδώ, που κάθε φορά που έρχομαι, ζω την ίδια ανεμελιά που ζούσα όταν ήμουν μικρή. Αυτό το χωριό που μου έμαθε να ονειρεύομαι, κοιτάζοντας την θάλασσα αλλά και που ακόμα και στις πιο δύσκολες στιγμές της ζωής μου, μου υπενθυμίζε ότι τελικά… η ζωή είναι ωραία. 

Τα Καρδάμυλα είναι μια κωμόπολη βορειανατολικά της Χίου, η οποία μέχρι και σήμερα διατηρεί μια αίγλη και μια "περηφάνια" που κανένα άλλο μέρος του νησιού δεν έχει. Ίσως φταίει το γεγονός ότι είναι «πατρίδα» καπετάνιων και εφοπλιστών. Αλλά όλα αυτά δεν έχουν σημασία, γιατί για εμάς τους Καρδαμυλίτες σημασία έχει ένα πράγμα: Να περάσουμε καλά! Και αυτό έχω σκοπό να κάνω και εγώ σήμερα, γι’ αυτό και θα σε ξεναγήσω στον τόπο μου και θα σου αποκαλύψω τα μυστικά του, σε περιπτώση που ο δρόμος σου σε βγάλει εδώ…

Τα Καρδάμυλα είναι χτισμένα κοντά στην θάλασσα, οπότε μπορεί κανείς να έχει εύκολη πρόσβαση σε αυτήν, αν θέλει να κολυμπήσει. Παρόλα αυτά, δύο είναι οι πιο όμορφες παραλίες, οι οποίες -αν και χρειάζονται αυτοκίνητο για να πας- θα σε αποζημιώσουν και με το παραπάνω: ένας μαγευτικός κολπίσκος με καταπράσινα νερά, ο Ναγός και ο Γιόσωνας, μια απέραντη παραλία που έτσι και την επισκεφτείς βράδυ θα νιώσεις ότι βρίσκεσαι στην άκρη του κόσμου. Εγώ σήμερα θα επιλέξω την δεύτερη και θα πάω εκεί πρωί, για να απολαύσω τα «αγαθά» που θα μου προσφέρει ο φίλος μου Μιχάλης. Μιλάω για τον ιδιοκτήτη του μόνου –αλλά αρκετού- beach bar στα Καρδάμυλα, το Yoso. Εδώ και 3 χρόνια, ο Μιχάλης έχει δημιουργήσει το πιο όμορφο σκηνικό, για να ευχαριστηθεί κανείς την σαγηνευτική αυτή παραλία. Σε ένα καταπληκτικό χώρο με χρωματιστές μαξιλάρες, άνετα κρεβάτια στην παραλία (ναι, ναι καλά διάβασες!) και εκπληκτικά κοκτέιλ από τους επαγγελματίες barmen (σημείωνω ότι το μαγαζί συνεργάζεται με το πλέον ιδιαίτερο μπαρ στην χώρα του νησιού, Oz), θα ξεκινήσω τις καλοκαιρινές μου διακοπές, δυναμικά. Με ένα κοκτέιλ στο ένα χέρι (λέω να πιω το Mai Tai ρόδι σήμερα, αν και μου είναι δύσκολο να επιλέξω από τον πλούσιο κατάλογο) και με το αντηλιακό μου στο άλλο, θα απολαύσω τον καυτό ήλιο, μέχρι την δύση του ηλίου.

Φυσικά, αφού έχω περάσει μια ευχάριστη ημέρα στην θάλασσα με τους φίλους μου, ήρθε η ώρα για φαγητό, άντε και λίγο αλκοόλ ακόμη… Επειδή η θάλασσα μού άνοιξε για τα καλά την όρεξη, θα φάω εκεί που ξέρω ότι το φαγητό είναι φτιαγμένο με τόση αγάπη, όση θα είχε αν το μαγείρευε η μητέρα μου. Η ταβέρνα Γεραγίδες, βρίσκεται στο Πάνω Χωριό των Καρδαμύλων και συγκεκριμένα στην πλατεία με τα επτά πλατάνια. Σε ένα τοπίο που θυμίζει σκηνικό θεάτρου, θα απολαύσω ένα παραδασιακό ελληνικό αλλά και χιώτικο γεύμα, υπό τους ήχους των τζιτζικιών. Η Μαρία, η ιδιοκτήτρια του μαγαζιού, έχει κάθε μέρα στο μενού της φρέσκα χερίσια μακαρόνια (μια από τις τοπικές λιχουδιές του νησιού), σούπερ αφράτο τυρί Μαστέλο στην σχάρα και φυσικά ψητά κρέατα στα κάρβουνα, αλλά και μαγειρευτά φαγητά κατσαρόλας. Δεν υπάρχει πιο ιδανικό μέρος για να φάω με την παρέα μου, με ησυχία –αφού φυσικά δεν ξεσηκώσουμε εμείς οι ίδιοι με τις φωνές και τα γέλια μας, τα γειτονικά σπίτια!

Ενώ έχω φάει παραπάνω από όσο αντέχω στην πραγματικότητα -γιατί κανείς δεν μπορεί να αντισταθεί στις χρυσαφένιες τηγανιτές πατάτες της Μαρίας, πρέπει να κάνω κάτι για να χωνέψω. Και ο καλύτερος τρόπος για να «κλείσω» ευχάριστα την πρωινο-απογευματινή μου βόλτα, είναι να περπατήσω στα Σπήλια. Στο υψηλότερο σημείο των Καρδαμύλων είναι χτισμένος ο πιο γραφικός και μεσαιωνικού ύφους, οικισμός του χωριού. Αυτός ο λόφος, που κάποτε ήταν τελείως ακατοίκιτος, έχει «αναβιώσει» εδώ και κάποια χρόνια, με τον νέο ξενώνα αλλά και το σχεδόν prive αμφιθέατρο που βρίσκεται στην κορυφή του. Αφού φτάσω εκεί, θα ξαποστάσω για λίγο και για άλλη μια φορά θα θαυμάσω την μαγευτική θέα προς την Γριά. Η παράδοση θέλει μια γριά νεράιδα να κατοικεί στην κορυφή του βουνού, με σκοπό να προειδοποιεί τους κατοίκους για κίνδυνο ή πειρατές.

Και για άλλη μια μέρα που έχω περάσει στο χωριό μου, θα έχω συνειδητοποιήσει ένα πράγμα: Η ανάγκη του να «ανήκει» κανείς κάπου, είναι ίσως τελικά απαραίτητη –ειδικά σε αυτούς τους δύσκολους καιρούς που διανύουμε. Και, χωρίς αμφιβολία, μπορώ να πω ότι εγώ ανήκω εδώ. 

Στην κεντρική φωτό το Yoso Beach Bar