Alessandro Michele: Ο πιο διαστρεβλωμένος παραμυθάς

Η νέα συλλογή του σχεδιαστή για τον οίκο Gucci προκαλεί για άλλη μια φορά εντυπώσεις

Πώς φέρεις τον εαυτό σου εσύ, τη σήμερον ημέρα; Δηλαδή, πώς προβάλλεις τον εαυτό σου προς τα έξω; Στον κόσμο γύρω σου, στους ανθρώπους με τους οποίους συναναστρέφεσαι, ποια είναι η ταυτότητά σου; Τι σχέση έχει αυτή με τα social media;

Είναι πολλά τα υπαρξιακά ζητήματα που μας προσκαλεί ο Alessandro Michele να λύσουμε. «Είμαστε οι Dr. Frankenstein της ζωής μας», λέει σχετικά. Και έχει απόλυτο δίκιο. Εμείς κόβουμε-και-ράβουμε την ταυτότητά μας, αυτή που αφήνουμε τον περισσότερο κόσμο να δει. Αυτή για εμάς, η πραγματική εικόνα μας, είναι πολύ προσωπική υπόθεση. Μια που δεν γίνεται να προβάλλουμε μέσα από το Instagram ή το Snapchat, γιατί η κοινωνία δεν βαστάει τόση αλήθεια.

Γι’ αυτό μετέτρεψε την «πασαρέλα» του για την Fall 2018 συλλογή του οίκου Gucci, σαν μια αίθουσα χειρουργείου. Γιατί «εκεί», κατακρεουργούμε τις προσωπικότητές μας. Και γι’ αυτό ακριβώς, είχε στην πασαρέλα μίνι δράκους και ιγκουάνα αντί για τσάντες, τα κομμένα κεφάλια των μοντέλων για αξεσουάρ, τρίτα μάτια στο μέτωπό τους και, μάσκες που κάλυπταν σχεδόν όλο το πρόσωπο: γιατί όλα αυτά υποδηλώνουν τους ανθρώπους «τέρατα» που κρύβουμε μέσα μας, τα προσωπεία που συχνά φοράμε.

Φυσικά, αυτό το concept ήταν και ένα ενδυματολογικό «λογοπαίγνιο» με τον τρόπο που κατασκεύασε τα ρούχα της συλλογής. Έκοψε διαφορετικά υφάσματα και τα έραψε μεταξύ τους, αναπάντεχα υλικά προστέθηκαν σε κλασικά ρούχα όπως καρό κοστούμια, ενώ σε κλασικά μάξι φορέματα συμπεριέλαβε από πάνω πλαστικές σακούλες πτωμάτων, ιντριγκάροντας έτσι το κοινό.

Κάπου, κάπως μέσα σε όλα αυτά, πέρασε και στοιχεία της Ιαπωνέζικης κουλτούρας μέσα στα ρούχα και στο πνεύμα γενικότερα της συλλογής, προσφέροντας εικαστικό ενδιαφέρον και δείχνοντάς μας πώς μπορεί η αισθητική της Άπω (και Μέσης) Ανατολής να ταιριάξει με αυτή της μόδας του ’90, δημιουργώντας τελικά και για άλλη μια φορά ρούχα genderless και χωρίς φύλο.

Αλλά αυτό ήταν εξαρχής από τους βασικούς στόχους του Michele. Αρχικά, να δημιουργήσει ρούχα που αψηφούν βιολογικά την ανθρώπινη φύση, αλλά και έναν δικό του μικρόκοσμο μέσα από τον οποίο μπορεί να πει την δική του twisted ιστορία. Μην τον παρεξηγήσεις όμως. Οι ιστορίες του είναι πάντα ρομαντικές. Σουρεαλιστικά ρομαντικές και ΟΚ… ίσως και λίγο τρομαχτικές. Αν το καλοσκεφτείς όμως, ο ρομαντισμός δεν είναι καμιά φορά λίγο scary;