Το ντεμπούτο του Jonathan Anderson για τον οίκο Dior στην Ανδρική Εβδομάδα Μόδας του Παρισιού φέρνει το όραμα του ιδρυτή στο σήμερα

Μπορεί το φετινό πρόγραμμα της Ανδρικής Εβδομάδας του Παρισιού να είναι γεμάτο με shows, όμως κανένα από αυτά δεν ήταν τόσο αναμενόμενο όσο το πολλά υποσχόμενο ντεμπούτο του Jonathan Anderson στον οίκο Dior. Οι απορίες αμέτρητες και η αγωνία μεγάλη. Τι θα μπορούσε αυτή η πρώτη συλλογή να μας πει για το όραμα του σχεδιαστή για το μέλλον του luxury brand. 

O Jonathan Anderson επανασυστήνει τον οίκο Dior μέσα από ένα μινιμαλιστικό πλαίσιο, μακριά από τη βαβούρα του εντυπωσιασμού

Η επίδειξη πραγματοποιήθηκε στο Hotel des Invalides και αποτελεί την αφετηρία του σχεδιαστή ως καλλιτεχνικού διευθυντή όλων των σειρών του οίκου -γυναικεία, ανδρική και Haute Couture. Οι καλεσμένοι μπήκαν σε έναν λιτό χώρο, που θύμιζε κατά πολύ σε γκαλερί. Το παρκέ ήταν καλά γυαλισμένο, οι τοίχοι είχαν μια ζεστή και ταυτόχρονα βελούδινη υφή. Οι τοίχοι έμειναν σχεδόν γυμνοί, εκτός από δύο σημεία τα οποία κοσμούνταν με πίνακες νεκρής φύσης -του ζωγράφου του 18ου αιώνα Jean-Baptiste-Simeon Chardin, που μεταφέρθηκαν εκεί το ίδιο πρωί από το Λούβρο ως δανεικά.

Αυτή η μινιμαλιστική προσέγγιση του χώρου ήταν μια συνειδητή απόρριψη των υπερβολικών shows του σήμερα και μια σιωπηλή εισαγωγή στο δικό του παιχνίδι αντίθεσης που καθόρισε και τη συλλογή.

 

 

 

 

Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη Dior Official (@dior)

Το mood board του Anderson αποκαλύπτει την έμπνευση πίσω από τη συλλογή 

Μερικές ημέρες πριν από το ντεμπούτο του Anderson, o Dior δημοσίευσε μια σειρά φωτογραφιών από το mood board του σχεδιαστή για την πρώτη του συλλογή. Ανάμεσά τους υπήρχαν πορτρέτα της Lee Radziwill και του Jean-Michel Basquiat, τραβηγμένα από τον θρυλικό Andy Warhol της δεκαετίας του ‘70 και του ‘80. 

«Ξεκινώντας αυτό το το ταξίδι, επέστρεφα σε αυτές τις φωτογραφίες του Basquiat και της Radziwill, οι οποίοι για εμένα είναι η επιτομή του στυλ», ανέφερε ο σχεδιαστής στην περιγραφή της δημοσίευσης.

Το πνεύμα του Dior επιστρέφει για να συνυπογράψει το μέλλον του οίκου

Ακόμη αξίζει να αναφερθούμε έστω και για λίγο στην πρόσκληση της επίδειξης. Ένα κεραμικό πιάτο trompe l’oeil, με τρία σμιλεμένα αυγά που προμήνυαν τον σεβασμό του νέου καλλιτεχνικού διευθυντή στα αρχεία του Dior, καθώς η έμπνευση έχει παρθεί από ένα αντικείμενο του Dior Maison από το 1975. Αλλά αυτό δεν είναι η μόνη απόδειξη, μιας και είδα και την επαναφορά του αρχικού λαγοτύπου και της εμβληματικής τσάντας book tote του Dior.

Η αρχή έγινε με ένα blazer με τονισμένη μέση, φορεμένο χωρίς πουκάμισο από μέσα, συνδυασμένο με φαρδιές cargo βερμούδες που ξεπροβάλλουν σαν panier και φουσκώνουν πίσω σαν bustle, ενώ ολοκληρωνόταν με μια γραβάτα που θυμίζει κάτι ανάμεσα σε μαντήλι και παπιγιόν. Η συλλογή θύμιζε κατά πολύ την ντουλάπα ενός φοιτητή ιστορίας τέχνης που προσπαθεί να ντυθεί σαν επαγγελματίας.

 Η συλλογή περιελάμβανε όλα τα κομμάτια που πιστεύει κανείς ότι πρέπει να έχει ένας εκλεπτυσμένος άνδρας. Φρεσκοσιδερωμένα πουκάμισα, γραβάτες, σακάκια και πλεκτά πουλόβερ, σχεδιασμένα με σκοπό να ξεχωρίσουν. 

Η ανδρική συλλογή του οίκου Dior εξερευνεί την έννοια της κομψότητας μέσα από την αθωότητα της νιότης 

Τα tailcoats συνδυάστηκαν με boxer shorts και jeans, tailored σακάκια πάνω από φαρδιά παντελόνια (χωρίς πουκάμισο) και πουλόβερ. Τα πουκάμισα ήταν εφαρμοστά, οι γραβάτες λεπτές (μερικές φορές φορεμένες ανάποδα, με την ετικέτα μπροστά) και τα παπούτσια λιτά. Τσάντες ταχυδρόμου κρεμόντουσαν στους ώμους, κάτω από κομψά παλτό, ενώ σακίδια πλάτης φοριόντουσαν πάνω από πουκάμισα που έφταναν ως τους αστραγάλους. Κοντά γιλέκα άφηναν λίγο γυμνό δέρμα εκτεθειμένο. Στα παντελόνια το ένα ρεβέρ ήταν γυρισμένο, ενώ το άλλο έπεφτε μακρύ πάνω στα casual sneakers ή loafers. 

Οι θαυμαστές του Anderson αναγνώρισαν αμέσως ορισμένες πινελιές από την εποχή που εργαζόταν στον οίκο Loewe, όπως τα πανωφόρια με τους αντίθετους γιακάδες και την αγάπη του για τα fisherman sandals, που τώρα φοριούνται πάνω από ριγέ κάλτσες. 

«Όταν μπαίνεις σε έναν οίκο όπως ο Dior, που είναι τόσο διάσημος, δεν πρέπει να φοβάσαι το παρελθόν»

Το αρχικό λογότυπο του Dior έκανε την εμφάνισή του. Η μικρή γραμματοσειρά ψιθύριζε περισσότερα από όσα διαφήμιζε. Αλλά οι αναφορές με τον μεγαλύτερο αντίκτυπο ήταν εκείνες που συνδέονταν άμεσα με την κληρονομιά του Dior, όπως ένα σακάκι Bar που ξαναγίνεται με γήινο ιρλανδικό τουίντ Donegal, ή εκείνο το τεράστιο cargo παντελόνι του οποίου τα βολάν έμοιαζαν να παραπέμπουν στο φόρεμα «Venus» του Dior (το οποίο έχει παρουσιαστεί στο παρελθόν στο Ινστιτούτο Κοστουμιών- το στυλ χρησίμευσε επίσης ως έμπνευση για την εμφάνιση της Anya Taylor-Joy για τα Όσκαρ 2024). 

Οι ανατροπές στις υπογραφές του Dior ήταν όλες ιδανικά «πειραγμένες» με τον ξεχωριστό τρόπο του Jonathan Anderson, ο οποίος επικεντρώθηκε σε τρία αρχειακά στυλ φορεμάτων του Dior για να διαμορφώσει τις σιλουέτες: το Caprice, το Cigale και το Delft.

«Για μένα, είναι μια διαδικασία αποκωδικοποίησης της μάρκας και, στη συνέχεια, από αυτό, ελπίζουμε να καταλήξουμε σε μια λύση», δήλωσε ο Anderson στο WWD σε συνέντευξή του πριν από την επίδειξη. «Προσπαθώ να επιστρέψω στο τι είναι ο Christian Dior; Δεν ήξερα πολλά για τον Dior, οπότε με έναν περίεργο τρόπο, είναι λίγο σαν να κάνω διδακτορικό. Μπαίνεις μέσα και προσπαθείς να το απορροφήσεις και μετά να το αναδιαμορφώσεις».