Alan Rickman: «Μακάρι η ζωή να ήταν λίγο πιο τρυφερή και η τέχνη λίγο πιο στιβαρή»

Γοητευτικός, σκοτεινός στους ρόλους του, ταλαντούχος, και με φωνή που μπορούσε να σε υπνωτίσει, η είδηση του θανάτου του στις 14 Ιανουαρίου 2016 σε ηλικία των 69 ετών βύθισε σε θλίψη τον καλλιτεχνικό κόσμο και το κοινό του. Ο Άλαν Σίντνεϊ Πάτρικ Ρίκμαν (Alan Sidney Patrick Rickman), ήταν Άγγλος ηθοποιός και σκηνοθέτης, γνωστός από μια πληθώρα ρόλων τους οποίους ενσάρκωσε σε θέατρο και κινηματογράφο, συχνά ερμηνεύοντας τον πολυσύνθετο ανταγωνιστή που αντιμάχεται τον κεντρικό ήρωα. Γεννήθηκε στις 21/2 του 1946 στην περιοχή Χάμερσμιθ του νότιου Λονδίνου, και μεγαλώνοντας σπούδασε στη Βασιλική Ακαδημία Δραματικής Τέχνης, καθώς και ήταν μέλος της Βασιλικής Εταιρείας του Σαίξπηρ, δίνοντας παραστάσεις βασισμένες σε σύγχρονες και κλασικές θεατρικές παραγωγές.

Ο πρώτος σημαντικός τηλεοπτικός ρόλος που είχε ήταν το 1982 στη σειρά The Barchester Chronicles, ωστόσο η μεγάλη του πρώτη διάκριση ήρθε με τον ρόλο που είχε ως ο Vicomte de Valmont στη θεατρική παραγωγή Les liaisons dangereuses το 1985, για τον οποίο υπήρξε υποψήφιος για βραβείο Τόνυ καλύτερου ηθοποιού. 

Η αναγνώριση στο ευρύ κινηματογραφόφιλο κοινό, ήρθε μέσω του ρόλου του ως ο Χανς Γκρούμπερ στην ταινία δράσης Πολύ σκληρός για να πεθάνει το 1988, καθώς και ως ο Σεβέρους Σνέιπ στη σειρά ταινιών Χάρι Πότερ.

Με αφορμή την επέτειο της γέννησής του, θυμόμαστε μερικές από τις χαρακτηριστικές του φράσεις:

«Μακάρι η ζωή να ήταν λίγο πιο τρυφερή και η τέχνη λίγο πιο στιβαρή.

«Παίρνω τη δουλειά μου στα σοβαρά και ο τρόπος για να το κάνω αυτό είναι να μην παίρνω τον εαυτό μου πολύ στα σοβαρά».

«Λατρεύω τα αρώματα. Κάθε πρωί, όταν η κοπέλα μου και εγώ κατεβαίνουμε στην αυλή της πολυκατοικίας μας, μας πλημμυρίζει το πιο όμορφο άρωμα - το γιασεμί γύρω από την πόρτα. Σχεδόν με κάνει να ταράζομαι».

«Και είναι ανθρώπινη ανάγκη να μας λένε ιστορίες. Όσο περισσότερο κυβερνούμαστε από ηλίθιους και δεν έχουμε κανέναν έλεγχο στη μοίρα μας, τόσο περισσότερο χρειάζεται να λέμε ιστορίες ο ένας στον άλλο για το ποιοι είμαστε, γιατί είμαστε, από πού προερχόμαστε και τι μπορεί να είναι δυνατό».

«Είμαι ο χαρακτήρας που δεν πρέπει να σου αρέσει».

«Οι ηθοποιοί είναι παράγοντες αλλαγής. Μια ταινία, ένα θεατρικό κομμάτι, ένα μουσικό κομμάτι ή ένα βιβλίο μπορεί να κάνει τη διαφορά. Μπορεί να αλλάξει τον κόσμο».

«Θα ήταν υπέροχο να σκεφτεί κανείς ότι το μέλλον είναι άγνωστο και κάπως περίεργο».

«Ποτέ δεν μπόρεσα να προγραμματίσω τη ζωή μου. Απλώς παρασύρομαι από αναποφασιστικότητα σε αναποφασιστικότητα».

«Υπάρχει μια φωνή μέσα σου που σου λέει τι πρέπει να κάνεις».

«Η υποκριτική αγγίζει τα νεύρα που δεν είχες πριν κανέναν απολύτως έλεγχο».

«Τίποτα δεν μου δίνει τόση ευχαρίστηση όσο το ταξίδι. Μου αρέσει να μπαίνω σε τρένα, πλοία και αεροπλάνα».

«Υποθέτω ότι με κάθε καλό γράψιμο και ενδιαφέροντες χαρακτήρες, μπορείς να έχεις αυτή την υπερβολικά χρησιμοποιημένη λέξη: ένα ταξίδι».

«Δεν μπορείς ποτέ να κρίνεις τον χαρακτήρα που υποδύεσαι».

«Νομίζω ότι υπάρχει κάποια σχέση μεταξύ της απόλυτης πειθαρχίας και της απόλυτης ελευθερίας».

«Κάθε χαρακτήρας που υποδύομαι έχει διαφορετικές διαστάσεις. Δεν με ενδιαφέρουν λέξεις που τους συνενώνουν».

«Θέλω να κολυμπήσω και προς τις δύο κατευθύνσεις ταυτόχρονα. Επιθυμία επιτυχίας και σύντομη αποτυχίας».

«Το κοινό πρέπει να νιώθει σαν ηδονοβλεψίες. Η αντίδρασή τους είναι απολύτως σημαντική».