Brigitte Bardot: «Έχω υπάρξει πολύ χαρούμενη, πολύ πλούσια, πολύ όμορφη, πολύ λατρεμένη, πολύ διάσημη και πολύ δυστυχισμένη»

Σε ηλικία 91 ετών, η αιώνια μούσα της Γαλλίας, το σύμβολο της σεξουαλικής απελευθέρωσης και η πιο παθιασμένη φωνή για τα δικαιώματα των ζώων, έφυγε από τη ζωή. Η Brigitte Bardot δεν ήταν μια ακόμα ωραία ηθοποιός, θα μπορούσαμε να την αποκαλέσουμε μια επανάσταση με ξανθά μαλλιά.

Υπάρχουν σταρ και υπάρχουν θρύλοι. Και μετά, υπάρχει η Brigitte Bardot. Σήμερα, ο κόσμος αποχαιρετά τη γυναίκα που με ένα μόνο βλέμμα, ένα σούφρωμα των χειλιών και ένα ατημέλητο χτένισμα, κατάφερε να αλλάξει τον ρου της ιστορίας της μόδας, του κινηματογράφου και της γυναικείας χειραφέτησης. Η "B.B.", όπως την ήξερε ο πλανήτης, έσβησε στα 91 της χρόνια, αφήνοντας πίσω της μια κληρονομιά που ξεπερνά κατά πολύ τις ταινίες της.

Από το μπαλέτο στην κορυφή του κόσμου

Γεννημένη στο Παρίσι το 1934, σε μια αυστηρή αστική οικογένεια, η μικρή Brigitte Bardot ονειρευόταν να γίνει μπαλαρίνα. Η χάρη και η πειθαρχία του χορού θα της χάριζαν αργότερα εκείνη τη μοναδική στάση σώματος που μάγευε τους πάντες. Όμως, η μοίρα είχε άλλα σχέδια. Σε ηλικία μόλις 15 ετών, το εξώφυλλο στο περιοδικό Elle τράβηξε την προσοχή του νεαρού σκηνοθέτη Roger Vadim. Ο έρωτας ήταν κεραυνοβόλος, ο γάμος αναπόφευκτος και η καριέρα της μόλις ξεκινούσε.

Και ο Θεός έπλασε τη Γυναίκα

Το 1956 ήταν η χρονιά που άλλαξαν όλα. Η ταινία «Και ο Θεός έπλασε τη Γυναίκα» (Et Dieu… créa la femme) του Vadim δεν ήταν απλώς μια ταινία. Ήταν ένα πολιτισμικό σοκ. Η Bardot, ως Juliette Hardy, χόρευε ξυπόλητη πάνω στο τραπέζι, αδιαφορώντας για τους κανόνες, απενοχοποιώντας τον γυναικείο ερωτισμό και προκαλώντας σκάνδαλο στις συντηρητικές ΗΠΑ και την Ευρώπη.

Έγινε το απόλυτο sex symbol, το αντίπαλο δέος της Marilyn Monroe, αλλά με μια ευρωπαϊκή, ατίθαση φινέτσα. Ακολούθησαν σπουδαίες συνεργασίες με σκηνοθέτες όπως ο Jean-Luc Godard στην «Περιφρόνηση» (Le Mépris, 1963) και ο Louis Malle στο «Ιδιωτική Ζωή» (Vie privée, 1962). Παρά την τεράστια επιτυχία και τις δεκάδες ταινίες, η Brigitte Bardot ένιωθε πάντα παγιδευμένη στη φήμη της.

Το στυλ που έγινε μύθος

Πριν από την Brigitte Bardot, δεν υπήρχε το "bardot neckline" (η μπλούζα που αφήνει γυμνούς τους ώμους). Δεν υπήρχε το "choucroute" χτένισμα (το επιμελώς ατημέλητο ξανθό bouffant). Δεν υπήρχε το Vichy καρό ως σύμβολο του σεξ (το φόρεσε στον γάμο της με τον Jacques Charrier). Η B.B. εφηύρε το cool πριν καν υπάρξει η λέξη.

Οι έρωτες μιας ζωής γεμάτης πάθος

Η προσωπική της ζωή ήταν τόσο εκρηκτική όσο και η καριέρα της. Παντρεύτηκε τέσσερις φορές: με τον Roger Vadim, τον ηθοποιό Jacques Charrier (με τον οποίο απέκτησε τον μοναδικό της γιο, Nicolas-Jacques Charrier), τον Γερμανό εκατομμυριούχο Gunter Sachs και, τέλος, τον Bernard d'Ormale, με τον οποίο βρήκε τη γαλήνη από το 1992. Εμβληματική υπήρξε και η σχέση της με τον Serge Gainsbourg, για χάρη του οποίου τραγούδησε το αισθησιακό "Je t'aime... moi non plus" (πριν το ηχογραφήσει η Jane Birkin) και το θρυλικό "Bonnie and Clyde".

Η δεύτερη ζωή: Η «Μητέρα Τερέζα» των ζώων

Το 1973, στο αποκορύφωμα της δόξας της και λίγο πριν κλείσει τα 40, η Bardot έκανε το αδιανόητο: Αποσύρθηκε. Εγκατέλειψε τον κινηματογράφο οριστικά. «Έδωσα τα νιάτα και την ομορφιά μου στους άντρες. Τώρα δίνω τη σοφία και την εμπειρία μου στα ζώα», είχε δηλώσει χαρακτηριστικά.

Ίδρυσε το Ίδρυμα Brigitte Bardot και αφιέρωσε το υπόλοιπο της ζωής της στον ακτιβισμό. Πάλεψε κατά της σφαγής των νεογέννητων φώκιας στον Καναδά (μια εικόνα που συγκλόνισε τον πλανήτη), κατά της βιομηχανίας γούνας, κατά της κακοποίησης των ζώων στα σφαγεία. Δεν δίστασε να τα βάλει με κυβερνήσεις και να γίνει δυσάρεστη, αποδεικνύοντας ότι η ομορφιά της έκρυβε μια ατσάλινη θέληση.

Η Brigitte Bardot έφυγε όπως έζησε: με τους δικούς της όρους. Δεν προσπάθησε ποτέ να κρύψει τα γηρατειά της, αρνούμενη τις πλαστικές επεμβάσεις και αγκαλιάζοντας τον χρόνο. Σήμερα, ο κόσμος δεν θρηνεί απλώς μια σταρ. Θρηνεί μια γυναίκα που τόλμησε να είναι ελεύθερη σε μια εποχή που οι γυναίκες έπρεπε απλώς να είναι όμορφες.

Αντίο, B.B. Σε ευχαριστούμε για την τόλμη.

Με αφορμή την είδηση του θανάτου της θυμόμαστε μερικές από τις χαρακτηριστικές της φράσεις

«Μια φωτογραφία μπορεί να είναι μια στιγμή της ζωής που αποτυπώθηκε για μια αιωνιότητα και δεν θα σταματήσει ποτέ να σας κοιτάζει».

«Μόνο οι ηλίθιοι αρνούνται να αλλάξουν γνώμη».

«Είναι λυπηρό να γερνάς αλλά είναι ωραίο να ωριμάζεις».

«Κάθε ηλικία μπορεί να είναι μαγευτική, υπό την προϋπόθεση ότι ζείτε μέσα σε αυτήν».

«Τα ζώα δεν με πρόδωσαν ποτέ. Είναι ένα εύκολο θήραμα, όπως ήμουν εγώ σε όλη την μου καριέρα. Έτσι νιώθουμε το ίδιο. Τα αγαπώ».

«Οι γυναίκες γίνονται πιο δυστυχισμένες όσο περισσότερο προσπαθούν να απελευθερωθούν».

«Μπορεί να με αποκαλούν αμαρτωλή, αλλά είμαι σε ειρήνη με τον εαυτό μου».

«Έδωσα την ομορφιά μου και τα νιάτα μου στους άντρες. Θα δώσω τη σοφία και την εμπειρία μου στα ζώα».

«Τι πιο όμορφο από μια αγαπητή ηλικιωμένη κυρία που μεγαλώνει με σοφία;»

«Έχω καταλάβει ότι τα πιο σημαντικά πράγματα είναι η τρυφερότητα και η καλοσύνη. Δεν μπορώ χωρίς αυτά».

«Λέω αυτό που σκέφτομαι και σκέφτομαι αυτό που λέω».

«Η άγρια ​​και ελεύθερη πλευρά μου ξεβόλεψε κάποιους και κάποιους άλλους τους άφησε χωρίς γάμο».

«Πρέπει να έχεις λόγο για να αγαπάς;»

«Όταν αγαπώ, το κάνω χωρίς να υπολογίζω. Δίνω τον εαυτό μου εξ ολοκλήρου. Και κάθε φορά, είναι η μεγάλη αγάπη της ζωής μου».

«Είναι καλύτερα να είσαι άπιστος παρά να είσαι πιστός χωρίς να το θέλεις».

«Έχω υπάρξει πολύ χαρούμενη, πολύ πλούσια, πολύ όμορφη, πολύ λατρεμένη, πολύ διάσημη και πολύ δυστυχισμένη».

«Οι ταινίες δεν έχουν δείξει ποτέ το είδος της σχέσης που μπορεί να υπάρχει μεταξύ δύο γυναικών».

Μπορεί να σε ενδιααφέρει

 Διάβασε ακόμα

Chris Rea: «Η μουσική είναι η σωτηρία μου»