Μένουμε μέσα και ακούμε μουσική ασταμάτητα

Κι ενώ καινούριες κυκλοφορίες έρχονται με γερά volume να γκρεμίσουν τους τοίχους, είναι κάποια παλιότερα αγαπημένα και κλασικά ακούσματα που πραγματικά μας ελευθερώνουν, γυρνώντας την ματιά προς τα μέσα μας, πριν απαλύνουν το πως βλέπουμε το έξω..

Τρία album για τρεις διαφορετικές ώρες των παράξενων ημερών μας

https://www.instagram.com/p/B-PXoSEl1w7/

Σούρουπο με άγνωστο τι μας ξημερώνει ακούμε το "Blonde" του Frank Ocean

Futura Free: Ελεύθεροι από Μέλλον. Χωρίς Μέλλον. Xωρίς Πλάνο..

Αυτός είναι ο τίτλος του τελευταίου τραγουδιού του album  Blonde του  Frank Ocean. Πάνω σε ένα νωχελικό μπιτ αραδιάζει ρυθμικά  ευγνωμοσύνη για την τύχη του να ζει το όνειρό του, θυμάται τα ταπεινά του ξεκινήματα, ενθουσιάζεται αναλογιζόμενος την αγάπη που του δείχνουν οι γύρω του,  γίνεται σταδιακά ανυπόμονος για περισσότερα, κάπως υπερόπτης και τότε ξαφνικά όλα αλλάζουν. Ο ήχος τσαλακώνεται και ξαφνικά το τοπίο μεταλλάσσεται. Ο αφηγητής έρχεται κοντύτερα, με καθαρή φωνή να μιλήσει για μια άλλη εκδοχή της πραγματικότητας, την άλλη όψη της ιστορίας του: τότε που ήταν άφραγκος, τότε που η ανάγκη κάποιου άλλου τον καθήλωνε στον καναπέ, τότε που τυχαία περιστατικά εμβόλιζαν thn καθημερινότητά του αλλάζοντας τον ίδιο και τα σχέδιά του. Πόσο μακριά είναι ένα έτος φωτός αναρωτιέται στο τέλος. Πόσο μακριά είναι οι μέρες στο φως; Χίλια χρόνια; Ένα δευτερόλεπτο; Ποιος ξέρει...

Από τότε που η κατάσταση μας άλλαξε σε #καραντίνα και #μενουμεσπίτι,  τέτοιες δηλώσεις απέκτησαν ειδικό βάρος. Το Blonde, ένας χώρος αφιερωμένος εξίσου τόσο στην νοσταλγία όσο και την υπαρξιακή ανησυχία, αποδεικνύεται ιδανικό καταφύγιο. Με τον Frank οδηγό πάμε πίσω στο καλοκαίρι που μας βρήκε η ενηλικίωση, τότε που μας χτύπησε ο έρωτας... Θυμόμαστε τους φίλους που είχαμε παρέα στα ρόουντ τριπς να διαφωνούμε ποια αθλητικά παπούτσια - τρόπαια θα μας ανέβαζαν το στάτους.

Στην διαδρομή αυτή όμως, το ένα μάτι μένει καρφωμένο στο παρόν, και καταγράφει μία όχι και τόσο ειδυλλιακή  κατάσταση, πολιτικής και κοινωνικής αστάθειας, επαγγελματικής ανασφάλειας, ανησυχίας για το μέλλον.
Μία επίσκεψη σε οποιαδήποτε πλατφόρμα κοινωνικής δικτύωσης αρκεί για να διαπιστώσει κανείς πως έχουμε καταφύγει μαζικά στις παλιές καλές μέρες μας για να εμβολιαστούμε  αισιοδοξία ώστε να είναι πιο ανώδυνες οι τρέχουσες κορωνομέρες. 
Όσο πιο ζοφερό γίνεται το παρόν τόσο πιο γλυκό κι ανέμελο φαντάζει το παρελθόν μας. Είναι σαν να προχώρησε με αυτή την γνώση ο Ocean να φτιάξει ένα άλμπουμ που θα ακούγεται καλύτερα όταν στραφείς σ’ αυτό, εν μέσω παγκόσμιου αλλαλαγμού. Επιπλέον κατάφερε να συνδυάσει το τραγούδι με την ραπ σε μια αναπνοή, indie συμπεριφορά  με hip hop κουλτούρα, την Beyonce με τον Elliot Smith, τους Beatles με τους Outkast κι όχι μόνο να μην  βαρύνει το πρότζεκτ, αλλά να ακούγεται ελαφρύ κι αεράτο. Δημιούργησε ένα υβρίδιο του μέλλοντος από κομμάτια του παρελθόντος και μας συστήνει μια δόση νοσταλγίας ως καταπραυντική βόλτα προς το ηλιοβασίλεμα...
 

https://www.instagram.com/p/BZy6EotAu6J/

Με την ανατολή του ήλιου ξυπνάμε με το "22, A Million" του Bon Iver

Το ξυπνητήρι της αποκάλυψης αρχίζει να βαράει, ένα εξωγήινο πλευστό επαναλαμβάνει μια τρεμάμενη νότα για κάποια δευτερόλεπτα σημαίνοντας συναγερμό, μέχρι να σκάσει η προειδοποίηση :

«Ιt might be over soon».   Το ότι όλα, από στιγμή σε στιγμή μπορεί να εξαφανιστούν είναι η θέση που παίρνει ο Justin Vernon στον τρίτο δίσκο του ως Bon Iver. Ένας ιπτάμενος δίσκος με επιβάτες 10 τραγούδια διαστημικής folk που προσγειώνονται στη Γη, κουβαλώντας βαθιά γνώση για την ανθρώπινη κατάσταση, για να σημάνει την έναρξη της πιο περίεργης μέρας της ζωής μας. (Ιδανικό συνοδευτικό της ανατολής του ήλιου, όπως την βλέπεις από το μπαλκόνι σου αποκλειστικά πια, μια και ξημερώνει απαγόρευση κυκλοφορίας).

Οι συνθέσεις εδώ είναι όλες εύθραυστες, σαν να απειλούνται από αφανισμό. Οι κλασικές φολκ και ποπ-ροκ φόρμες δέχονται ηλεκτρονική παρέμβαση  κι αποκτούν μία τέκ επικάλυψη. Είναι σαν ο αγαπημένος μας τροβαδούρος να μολύνθηκε από έναν άγνωστο ιό, διαβρώθηκε, μεταλλάχθηκε , ό,τι έχει να τραγουδήσει το ταϊζει πια στο μηχάνημα που τον υποστηρίζει κι η φωνή του φτάνει σε εμάς αλλοιωμένη, απόλυτα συντονισμένη με το κυρίαρχο τρέντ της εποχής : την αποξένωση. Ένα σωρό ακόμα μπλιπς, σκουίκς, στρώματα από παρασιτικό θόρυβο, φωνούλες από το υπερπέραν σκεπάζουν την όποια κανονικότητα, όμως πάντα  από κάτω τρέχει ανθρωπιά, χιούμορ, αισιοδοξία. Όταν αυτά τα στοιχεία συντονίζονται, σπάνε το ηλεκτρονικό κάλυμμα και εκτοξεύονται στον αέρα σαν εκτυφλωτικό φως. Όταν στο «8(circle)» η ηχητική καταχνιά απομακρύνεται κι η φωνή παίρνει κεντρική θέση για να παρομοιάσει τον έρωτα και την ανθρώπινη επαφή με θεϊκή ψυχεδελική εμπειρία, είναι σαν ένας άνθρωπος να σηκώνει ανάστημα απέναντι στην κακουχία, τον πόνο, την αρρώστια .

 Όταν οι μέρες δεν έχουν πια αριθμό, έχουν όμως οι λόγοι για να βγείς απ΄ το σπίτι, ακολουθούμε την συμβουλή του στο "00000 a million"  κι αφήνουμε την δυσκολία να παρέμβει, ώστε το σώμα μας να την μάθει για να μπορέσει αργότερα να τη τινάξει μακριά.

https://www.instagram.com/p/B2PsUh-FXYb/

Τα σπάμε μες τη μαύρη νύχτα με το "1999" του Prince

«H ζωή είναι ένα πάρτι και τα πάρτι κάποτε τελειώνουν, οπότε αφού πρόκειται να πεθάνω, γι’ απόψε κάνω ότι το σώμα μου ζητήσει..»

Το νόημα της ζωής σε ένα δίσκο - μανιφέστο του ξεσαλώματος μπροστά στην καταστροφή που καταφτάνει: το 1999 του Prince !

Πατώντας play μία ρομποτική φωνή μας υποδέχεται καθησυχάζοντας μας ότι δεν θέλει το κακό μας, θέλει απλά να περάσουμε καλά..  Έπειτα μπαίνουμε σ‘ ένα κόσμο όπου οι υπολογιστές αναλαμβάνουν να προμηθεύουν ήχους και δονήσεις για να χορεύουν οι άνθρωποι μέχρι να εξαφανιστούν. Κατάσταση κάπως γνώριμη στο σήμερα του live streaming και του παρτάρω από τον καναπέ μου  μπροστά στην οθόνη..
Η νέα τεχνολογία που είχε ο Prince διαθέσιμη το 1982 τον έσπρωξε να πειραματιστεί περισσότερο από προηγούμενες δουλειές του, κάνοντας την φρενήρη φανκιά του 1999 να ακούγεται φουτουριστική – κι όχι με την «ρετρό» έννοια- ακόμα και σήμερα. Περισσότερο Blade Runner  απ’ ότι  Star Wars...

Την διαχρονικότητα όμως του άλμπουμ την εξασφαλίζουν τα θέματά του : η ηδονή ως πράξη επαναστατική, η οικειότητα ως πράξη επιτακτικής αναγκαιότητας, η πίστη στον εαυτό μας ως πράξη ζωτικής σημασίας. Dance, Music, Sex, Romance γιατί χανόμαστε, ακόμα και μόνοι μας στο σαλόνι μας. Πάντα θα παραμονεύει κίνδυνος, πάντα θα μας συντροφεύει ο φόβος, πάντα θα υπάρχουν αντίθετες στη δική μας γνώμες, πάντα ο πανικός εκεί...
Ας φροντίσουμε το σώμα μας, να έχουμε την υγεία μας, για να μην προσπεράσουμε ποτέ ευκαιρία για απόλαυση...