7 χρόνια φαγούρα

Τι μπορεί να κάνει έναν άνθρωπο που αγαπά τα βιβλία να δημιουργήσει στη ζωή του ένα κενό ετών χωρίς τα βιβλία που αγαπά;

- Μπορεί κάποια στιγμή να μην διαθέτει το ανάλογο budget για να αγοράζει βιβλία. Αλλά και πάλι, μπορεί να δανειστεί.
- Μπορεί να προέκυψε κάποιο πρόβλημα όρασης. Αλλά και πάλι, υπάρχει τρόπος. 
- Μπορεί ξαφνικά, έτσι από το πουθενά, να απαρνήθηκε το διάβασμα. Εξαιρετικά δύσκολο. 

Εάν έχεις γίνει μαμά, το έχεις ήδη βρει. Αυτό είναι. Έγινες μάνα. Και αυτό πρακτικά σημαίνει ότι:

Στην εγκυμοσύνη νιώθεις την ανάγκη να γεμίσεις το κομοδίνο σου με τουλάχιστον 2-3 βιβλία για το τι να περιμένεις στην εγκυμοσύνη και τον τοκετό, τι σημαίνει πρώτος χρόνος με το μωρό (σ.σ. κανένας δεν σου λέει την αλήθεια), πώς θα γίνεις καλός γονιός. Και είναι η φάση που η ποίηση του Ελύτη και τα αστυνομικά μυθιστορήματα δεν υπάρχουν όχι στο κομοδίνο αλλά ούτε καν στο προσκήνιο. Αργότερα καταλαβαίνεις ότι λάθος, καθώς τι είναι η μητρότητα εκτός από αγάπη, ήλιος και ένα ανεξιχνίαστο μυστήριο;

Και το μωρό γεννιέται. Το διάβασμα περιορίζεται σε ετικέτες γαλάκτων και οδηγίες χρήσης της κρέμας για τα συγκάματα, άντε και κανένα φυλλάδιο με προσφορές σούπερ μάρκετ στην τουαλέτα. 

Και το μωρό μεγαλώνει. Και του αγοράζεις υπέροχα βιβλιαράκια, και του διαβάζεις ένα κάθε μέρα. Για να αγαπήσει το παιδί σου το διάβασμα. Για να μοιραστείς ποιοτικό χρόνο μαζί του.

Και ο ελεύθερος χρόνος συρρικνώνεται απελπιστικά. Εάν καταφέρεις να μπεις στο μπάνιο χωρίς καμία ενόχληση και φωνή «μαμάαα, να μπω;» για 10 λεπτά, νιώθεις ότι μόλις έχεις ανέβει το Έβερεστ. Για λογοτεχνία θα μιλάμε τώρα; Το πολύ πολύ να μπεις σε κανένα σάιτ να πάρεις μέρος σε διαγωνισμό για να κερδίσεις ένα βιβλίο. Που ποτέ δεν κερδίζεις. 

Έρχεται το καλοκαίρι. Και όταν πριν λίγα χρόνια αγόραζες 10-15 βιβλία και άραζες στην ξαπλώστρα αμέριμνη και χαλαρή γεμίζοντας αντηλιακό καρύδα τις σελίδες τους, τώρα η τσάντα παραλίας δεν χωράει παρά τα πλέον απαραίτητα. Μια μικρή μετακόμιση δηλαδή που, όχι, δεν περιλαμβάνει βιβλίο. Εξάλλου ακόμη κι όταν δεν είσαι μαζί με το παιδί, το βλέμμα σου είναι καρφωμένο πάνω του. Μην φάει άμμο, μην μπει στη θάλασσα χωρίς μπρατσάκια, μην χτυπήσει κανένα άλλο παιδί... 

Και έρχονται τα βράδια που το παιδί αρχίζει να κοιμάται σερί και σκέφτεσαι ότι ίσως ήρθε η ευλογημένη τούτη ώρα να ξεκινήσεις το μυθιστόρημα που τόσο θες να διαβάσεις. Και το παίρνεις στα χέρια σου και έτσι όπως είσαι σχεδόν χαρούμενη, το παιδί θα ξυπνήσει και θα τρέξεις, ή απλά θα σε πάρει ο ύπνος. Και το παιδί θα ξυπνήσει, θα ξυπνήσεις και θα τρέξεις. 

Τα χρόνια περνάνε και εσύ συνεχίζεις να του διαβάζεις ένα βιβλίο τη μέρα. Όσο πτώμα κι αν είσαι, όσο άρρωστη, όσο αγχωμένη. Τίποτα δεν στέκεται εμπόδιο από αυτή την υπέροχα τρυφερή συνήθεια. 

Και κάποια στιγμή το παιδί αρχίζει να διαβάζει μόνο του. Αρχίζει να επιλέγει βιβλία μόνο του. Ξαπλώνει στο κρεβάτι του το βράδυ λίγο πιο νωρίς για να προχωρήσει το αγαπημένο του βιβλίο. 

Και έρχεται η ώρα που παίρνεις στα χέρια σου ένα βιβλίο ενηλίκων, κοιτάς το όμορφο εξώφυλλό του και ναι, ω, ναι, αρχίζεις να το ρουφάς σαν τρελή. Πόσο σου είχε λείψει.

Βιβλίο ενηλίκων, καλώς σε ξαναβρήκα. Χαθήκαμε για χρόνια αλλά συγγνώμη, δεν σε ξέχασα. Απλά δεν ήσουν στις προτεραιότητές μου. Ας ξανασυστηθούμε, παλιέ μου γνώριμε.