Ανάσταση στην εξοχή... στο κέντρο της Αθήνας

Η εμπειρία της Ανάστασης μπορεί να είναι υπέροχη, ανεξάρτητα από τα θρησκευτικά πιστεύω του καθενός. Δεν πρόκειται να ξεχάσω ποτέ την κατανυκτική ατμόσφαιρα σε μια Ανάσταση που είχα ζήσει κάποτε στο Πήλιο, όπως και την ατελείωτη γιορτή πυροτεχνημάτων, συνοδεία της φιλαρμονικής, σε ένα θρυλικό Πάσχα στην Κέρκυρα. Φέτος όμως, λόγω ανωτέρας βίας, θα περιοριστώ στην Αθήνα - και υποψιάζομαι ότι δεν θα είμαι η μόνη.

Αυτό δεν θα με εμποδίσει όμως να ζήσω την ατμόσφαιρα του θρησκευτικού μυστηρίου. Η φετινή επιλογή μου θα είναι ο Άγιος Δημήτριος Λουμπαρδιάρης στου Φιλοπάππου, ένας ναός που ανάγεται στα χρόνια της Τουρκοκρατίας, ενώ σύμφωνα με άλλες εκτιμήσεις πρωτοκτίστηκε τον 9ο αιώνα. Θα με ταξιδέψει νοερά πίσω στο χρόνο και, κρυμμένος καθώς είναι σε πυκνή βλάστηση, θα με διακτινίσει σε ένα μεσογειακό παράδεισο. Την αισθητική του τη χρωστάει αναμφίβολα και στο γεγονός ότι η αναστήλωσή του το 1955 έγινε από το σπουδαίο αρχιτέκτονα Δημήτριο Πικιώνη, ο οποίος σχεδίασε και το πλακόστρωτο που οδηγεί στην εκκλησία.