Για πολλά χρόνια ζούσα με μια καρδιά φυλασσόμενη αλλά..

«Όταν αγάπησα τον εαυτό μου αρκετά, άρχισα να ζω
οτιδήποτε πριν δεν ήταν υγιές. Αυτό σήμαινε ανθρώπους,
δουλειές, τις δικές μου πεποιθήσεις και συνήθειες-
οτιδήποτε με κρατούσε μικρή, λίγη.
Η κρίση μου τότε το φώναζε απιστία. Τώρα το λέει αγαπάω τον εαυτό μου.
Όταν αγάπησα τον εαυτό μου αρκετά, τα κομμάτια μου
που αγνοούσα επί μακρόν, τα ορφανά της ψυχής μου,
παραιτήθηκαν από τον συναγωνισμό για προσοχή.
Τότε άρχισα να βλέπω καθαρά.
Όταν αγάπησα τον εαυτό μου αρκετά μου αγόρασα ένα
πουπουλένιο κρεββάτι.



Όταν αγάπησα τον εαυτό μου αρκετά, κατάλαβα πως το
μυαλό μου είναι ικανό να με βασανίσει και να με
εξαπατήσει αλλά όταν είναι να υπηρετήσει την καρδιά μου,
τότε γίνεται ένας σπουδαίος κι ευγενής σύμμαχος.
Όταν αγάπησα τον εαυτό μου αρκετά, ξεκίνησα να
περιχύνω τα συναισθήματά μου μέσα στο ημερολόγιο μου.
Αυτοί οι αγαπημένοι μου σύντροφοι μιλάνε τη γλώσσα
μου. Καμία μετάφραση δεν χρειάζεται.
Όταν αγάπησα τον εαυτό μου αρκετά ξεμπέρδεψα με την
τελειομανία μου, αυτόν τον δολοφόνο της χαράς μου.
Βλέπω τόσους φίλους μου να ναι μες την δυστυχία γιατί οι
ζωές τους δεν είναι «τέλειες».. 
Κι έτσι καταλήγουν ανίκανοι
να δουν πόσο φανταστική είναι από μόνη της η ζωή ιδίως
όταν δεν είναι τέλεια…

Από το βιβλίο της  Kim McMillen «When I loved myself
enough»