Γαλάζιος καθρέφτης

Και κάπως έτσι όλοι θυμήθηκαν εκείνη την ανατολή 

Ένα κοχύλι τους οδήγησε στην ακτή

Συνοδοιπόροι στον γαλάζιο καθρέφτη 

Ύστερα συνάντησαν τις λεωφόρους και τις πολυκατοικίες

Τις επιτήδειες παραμορφώσεις με στόχο την επίπλαστη αυτογνωσία

Ώσπου ήρθε η Δύση 

Όλα παρέλυσαν

Τα κάστρα γκρεμίζονται πια

Οι κουκίδες θολώνουν την εικόνα του παντοτινού 

Που τόσον καιρό κρατούσαν εγωιστικά

Και βρίσκουν καταφύγιο στην αμμουδιά

Κοιτάζουν τον γαλάζιο καθρέφτη έπειτα από τόσα ηλιοβασιλέματα

Ώσπου με μια φωνή ήχησε ένα μελωδικό αεράκι

"Όλοι κουκίδες είμαστε από την ίδια άμμο

Λησμονήσαμε τη θάλασσα γιατί φοβηθήκαμε 

Νομίσαμε πομπώδη κι ανυπέρβλητα τα προσωπεία του εαυτού μας

Ώσπου το σύννεφο μας έσπασε τη μάσκα

Ολοι κουκίδες είμαστε"

"Θα έρχομαι πιο συχνά στη θάλασσα", τους είπα

"Για ένα μονάχα τρέμω

Να μου επιτρέψω να ξεχάσω ξανά

Τα αληθινά, τα αφρώδη, τα εσωτερικά

Και τώρα ενώπιον του ουρανού

Και των οικείων μου 

Ομολογώ πως όσα κάποτε έτρεμα να μην χάσω

Δεν ήταν παρά ψευδαισθήσεις "