Έμπλεξες με ζηλιαρόγατο;

Σου κάνει σκηνή ή κρατάει μούτρα κάθε φορά που έρχεται στο κινητό σου κάποιο μήνυμα μετά τις 9 το βράδυ; Ή κάθε φορά που βγαίνεις για καφέ με συναδέλφους μετά τη δουλειά; Γενικά, φαίνεται να αναζητά διαρκώς αφορμές για ξεσπάσματα ζήλιας; Ο Dr Paul Hauk, κλινικός ψυχολόγος, στο βιβλίο του «Ζήλια. Τι την προκαλεί και πώς να την ξεπεράσετε» συμβουλεύει τα εξής: 

• Σε κάθε «ανάκριση», «αντί να υπερασπίζεστε ασταμάτητα τον εαυτό σας ενάντια σε γελοίες κατηγορίες, προσπαθήστε να εκπαιδεύσετε το σύντροφο σας να μη σας κάνει τέτοιες ερωτήσεις. Απαντήστε μία-δύο φορές πολιτισμένα κι έπειτα να πάψετε να μιλάτε. Θυμηθείτε: Η συμπεριφορά που δεν επιβραβεύεται, εξαλείφεται».

• Εναλλακτικά, βοήθησε τον σύντροφό σου να συνειδητοποιήσει ότι ζηλεύει, να δει τι προκαλεί αυτό το αίσθημα και να προσπαθήσει να απαλλαγεί. Πες του, για παράδειγμα, ότι είναι ζηλιάρης και καχύποπτος και συμβούλευσέ τον να επισκεφτεί ψυχοθεραπευτή. «Αυτά τα σχόλια δεν θ’ αρέσουν στο σύντροφό σας. Κι επειδή τα προβλήματα της ζήλιας είναι συχνά πολύ βαθιά, τα όποια ευεργετικά αποτελέσματα δεν θα έρθουν σύντομα. Κάντε υπομονή λοιπόν και μην παρεκκλίνετε από αυτή τη στρατηγική».

• Άλλοι τρόποι αντίδρασης, ιδιαίτερα αν πιστεύεις ότι κινδυνεύει η σωματική σου ακεραιότητα, είναι «να φύγετε από το σπίτι για ένα βράδυ ή για όλο το Σαββατοκύριακο. Αυτές οι ενέργειες μπορεί να εντείνουν τη διένεξη. Ωστόσο, είναι τόσο δυναμικές, ώστε ο σύντροφός σας πιθανώς να συνειδητοποιήσει πως δεν θα επιτρέψετε άλλο στον εαυτό σας να είναι θύμα και ότι πρέπει να αλλάξει». 

• Αν χρειαστεί, κατάφυγε στην τελευταία διαθέσιμη επιλογή: στη διάσταση ή το διαζύγιο. «Συνήθως συνιστώ πρώτα τη διάσταση, για να δείξετε στο σύντροφό σας πόσο σοβαρή θεωρείτε την κατάσταση. Για να είναι αποτελεσματική, πρέπει να διαρκέσει αρκετούς μήνες».

Όποια τακτική κι αν υιοθετήσεις, μη δείξεις ούτε μία φορά αδυναμία. «Μη λυπάστε τον άλλο. Μην μπερδεύετε τον οίκτο με τη συμπόνια». Μην ενδίδεις σε συναισθηματικούς εκβιασμούς τύπου «αν φύγεις, θα αρρωστήσω». «Όταν νιώθετε οίκτο για κάποιον, νοιάζεστε τόσο πολύ για τη δυσφορία του, που ξεχνάτε τη δική σας», καταλήγει ο ειδικός.