Mπορεί μια καλή οικογένεια να σε κάνει να προτιμάς τη single ζωή;

Κακά τα ψέματα. Το να έχεις μια καλή παιδική ζωή και μια άψογη σχέση με την οικογένεια σου, δεν είναι και το πιο εύκολο ούτε το πιο συχνό. Τα προβλήματα είναι λογικό να υπάρχουν – hello, για τη ζωή μιλάμε. Ωστόσο, προφανώς και υπάρχουν άνθρωποι που έχουν καταφέρει να μην έχουν τραύματα και να αγαπούν τα οικογενειακά τραπέζια, τις συζητήσεις με τους γονείς κλπ… και μάλιστα σε βαθμό που ίσως οδηγούνται στο να αφήνουν πίσω την προσωπική τους ζωή.

Ένας τέτοιος άνθρωπος είναι και η Abigail Chandler, η οποία έγραψε στο Metro για το πώς η καλή σχέση με την οικογένεια της ουσιαστικά την σταματούσε από το να θέλει να μπει σε ερωτική σχέση.

«Έβγαινα ραντεβού στα 20 μου, με καλά παιδιά, δεν έζησα καμία προδοσία, δε μου ράγισε η καρδιά, ώστε να αναγκαστώ να βγω από το παιχνίδι των σχέσεων. Το απολάμβανα, αλλά δεν ήθελα ποτέ να γίνω εξαρτημένη συναισθηματικά από κάποιον. Η οικογένεια μου και οι φίλοι μου κάλυπταν όλες τις συναισθηματικές μου ανάγκες. Ήμουν απόλυτα χαρούμενη» γράφει χαρακτηριστικά.

Όπως αναφέρει στη συνέχεια, δεν είχε στόχους για γάμο και παιδιά, επομένως και ούτε για σχέση. Είχε γεμάτη ζωή και ήξερε ότι οι σχέσεις θα τις έπαιρναν χρόνο που μπορούσε να αφιερώνει στην οικογένεια, στους φίλους και στους στόχους καριέρας.

«Δε λέω ότι ο μόνος λόγος που κάποιος μπαίνει σε σχέση είναι για να καλύψει ένα κενό στη ζωή του αλλά για εμένα η ιδέα του να έχω κάποιον πιο σημαντικό από τη οικογένεια μου, ήταν για γέλια. Κανείς δε μπορούσε να τους συναγωνιστεί» σημειώνει χαρακτηριστικά.

Στα 28 της, τελικά μπήκε σε σχέση με ένα άτομο που είχε στη ζωή της ως φίλο. Όμως και τότε, της ήταν δύσκολο να αφιερωθεί. Όταν είχε κάποιο πρόβλημα, έτρεχε στους γονείς της πρώτα και όχι στο σύντροφο της. Ήθελε να τους βλέπει στις γιορτές χωρίς εκείνον και το προτιμούσε να ήταν με τους ανθρώπους που μεγάλωσε παρά μαζί του.

Επειδή ακριβώς την ήξερε πολύ καλά λόγω της προϋπάρχουσας φιλίας, της έδωσε το χρόνο και δε κουράστηκε από το ότι έπαιζε δευτερεύοντα ρόλο στη ζωή της. «Μου έδωσε το χρόνο που χρειαζόμουν και έμαθα τελικά πώς να αφήσω την εξάρτηση που είχα από τη οικογένεια μου και να εμπιστευτώ τον σύντροφο μου στο βαθμό που εμπιστευόμουν τους δικούς μου» παραδέχεται.

Κλείνει λέγοντας ότι νιώθει ευγνώμων που είχε μια τέτοια οικογένεια αλλά ίσως θα έπρεπε να είχε μπορέσει νωρίτερα να απεξαρτηθεί. Να είχε καταλάβει ότι καμία σχέση δεν απειλεί την σχέση της με την οικογένεια της, απλά ο χρόνος που της αφιερώνει πια θα πρέπει να είναι λιγότερος, γιατί έχει βρει τον άνθρωπό της.