Γιατί δεν φιλιόμαστε όπως πριν

Καλά, φυσικά και φιλιέσαι με τον άλλον ακόμα κι αν περάσουν εκατό χρόνια. Σε μια σχέση όμως που έχει προχωρήσει, έχει δοκιμαστεί από τον χρόνο, έχει δημιουργηθεί και μια οικογένεια και η καθημερινότητα έχει αλλάξει άρδην, τα φιλιά δεν θυμίζουν σε τίποτα τον παλιό καλό καιρό.

Που μπορούσες να φιλιέσαι μέχρι να σου κοπεί η αναπνοή. Που ένα καλό φιλί ισοδυναμούσε με μια ερωτική πράξη, ή ήταν έστω ένας καλός οιωνός της. 

Τώρα, ένα φιλάκι στο στόμα, στα πεταχτά, το πρωί, το βράδυ και τα υπόλοιπα, τα πιο ερωτικά κατά τη διάρκεια της ερωτικής πράξης. 

Γιατί; Μην και μας δούνε τα παιδιά να φιλιόμαστε με πάθος; Μήπως γιατί όλα στη ζωή μας έχουν γίνει λίγο... πεταχτά και δεν κάνουμε φόκους στα πιο ωραία; 

Μήπως, οκ, το κάναμε και αυτό, ας προχωρήσουμε παρακάτω, σε άλλα κόλπα;

Μήπως είμαστε τόσο κουρασμένοι που ακόμα και τα παιδιά να μην έχουμε σπίτι, θέλουμε απλά να ξαπλώσουμε στον καναπέ και να χαζέψουμε μια ωραία ταινία;

Ή μήπως πλέον θέλεις από τον έρωτά σου άλλες αποδείξεις ότι θα είστε για πάντα μαζί; Πιο απτές, πιο χειροπιαστές. 

Μπορεί και όλα αυτά μαζί, που αν είσαι 20 χρονών και τα διαβάζεις σίγουρα ορκίζεσαι πως δεν πρόκειται να συμβεί ποτέ σε σένα. Εγώ θα σου πω: Να φιλιέσαι. Με πάθος. Με τις ώρες. Τίποτα δεν διαρκεί για πάντα.