Μα, κανένας καλός πια;

Πολύ κοντός. Πολύ παχύς. Πολύ μπρουτάλ. Πολύ συνεσταλμένος. Πολύ φτωχός. Πολύ... όχι το πολύ πλούσιος δεν ενοχλεί. 

Μια φίλη μου, μικρότερη από μένα, μου εξηγεί γιατί δεν μπορεί να κάνει σχέση. Γιατί όλοι οι άντρες που γνωρίζει έχουν τουλάχιστον ένα ντεφό. Πώς το λένε, βρε αδερφέ, δεν πληρούν τις προδιαγραφές. 

«Δηλαδή εσύ πληροίς όλες τις προδιαγραφές;» τη ρώτησα μια μέρα. «Θεωρείς τον εαυτό σου την τέλεια γυναίκα; Είσαι κελεπούρι σκέτο; Επειδή είσαι μια κούκλα; Που είσαι, δεν το συζητάμε.

Γιατί όμως δεν κυνήγησες τα όνειρά σου; Ζωγράφος δεν ήθελες να γίνεις, αν θυμάμαι καλά; Το προσπάθησες; Γιατί συμβιβάστηκες με το πόστο της πωλήτριας; 

Γύρισες ποτέ να δεις τον εαυτό σου στον καθρέπτη, εσένα πίσω από το primer και το fond de teint; Τα μάτια σου ξεβαμμένα, πώς κοιτάνε τον κόσμο; 

Ονειρεύτηκες ποτέ να γίνεις η καλύτερη εκδοχή του εαυτού σου;

Ή μήπως αναλώθηκες στην αναζήτηση του ιδανικού άντρα που θα σε κάνει κυρία, θα σε έχει βασίλισσα και τελικά έχασες εσένα;». 

Δεν μου ξαναμίλησε. Πιστεύω όμως ότι μίλησα εγώ στην καρδιά της.