Το να μείνεις μαζί, είναι τελικά τέχνη!

Γιατί οι άνθρωποι συνεχίζουν να παντρεύονται μετά μανίας, όταν όλες οι έρευνες, οι πρακτικές και οι μελέτες, δείχνουν οτι οι singles, περνούν καλύτερα, ζουν περισσότερο, είναι λιγότερο αγχωμένοι και έχουν καλύτερη υγεία;

 “Οι άνθρωποι αναζητούν σχέσεις που θα τους κάνουν καλύτερες εκδοχές του εαυτού τους, αποκαλύπτει η Belinda Luscombe, συγγραφέας του βιβλίου Marriageology: The Art and Science of Staying Together, που κάνει πάταγο στην Αμερική. Και συνεχίζει: μέσα από τον γάμο και την μεγάλη σχέση, οι άνθρωποι αναζητούν σταθερότητα, ηρεμία, πληρότητα, συνεργασία, αφοσίωση, αυτοβελτίωση. Γενικώς περιμένουν από την σχέση και τον γάμο, να τους μεταμορφώσει σε πιο ευτυχισμένους, σε πιο πλήρεις ανθρώπους …”

Το περίεργο είναι ότι ο γάμος ως θεσμός ανθίσταται, παρά το πλήγμα που έχει υποστεί από τις οικονομικές, επιστημονικές και κοινωνιολογικές αλλαγές που έχουν έρθει στη ζωή μας. Ποιός νοιάζεται για σύζυγο, όταν μπορεί να κάνει μόνος του παιδί, ή να βρίσκει κάθε μέρα καινούργιο σύντροφο από το ίντερνετ; Κι όμως οι  “Yes I do”  φαν, επιμένουν…

Γι αυτό επιμένει και η συγγραφέας του επίμαχου βιβλίου, που υποστηρίζει οτι το θέμα δεν είναι να παντρευτείς, αλλά να καταφέρεις μέσα από αυτήν την σχέση να είσαι πραγματικά καλά.

 Τρόποι υπάρχουν:

- Να κάνεις μαζί με τον άντρα σου κοινές δραστηριότητες, όπως ένα άθλημα, ή να πηγαίνετε μαζί σε συναυλίες και κοντσέρτα, γιατί αυτό δημιουργεί κοινό τόπο και δένει το ζευγάρι.

- Να υποχωρείς, να είσαι γενναιόδωρος, να συγχωρείς. Αν κάτι πάει στραβά και δεν σου αρέσει, συζήτησέ το μαζί του, ξεκαθάρισε την θέση σου και προχώρα παρακάτω. Μην κολλάς και μαζεύεις τοξίνες.

Αντίθετα η συνεχής και έντονη κριτική, η περιφρόνηση, η επιμονή, η επίθεση και η άμυνα, καταστρέφουν το κλίμα και σιγά σιγά η κατάσταση γίνεται μη αναστρέψιμη.

Ναι, είναι ωραίο να είσαι ελεύθερος και ωραίος, καταλήγει η συγγραφέας. Αλλά όταν είσαι με τον σωστό παρτενέρ, είναι πολύ καλύτερα! Τελικά αν η παραμονή σε μια σχέση θεωρείται όχι απλώς τέχνη, αλλά επιστήμη, μήπως πρέπει να μάθουμε και πού θα την σπουδάσουμε;

Πηγή: newyorker