Συναισθηματική σχέση: Η ιστορία μου για την επιθυμία και τις επιπτώσεις της

Δεν περίμενα ποτέ ότι θα έγραφα αυτή την ιστορία.Όλα ξεκίνησαν με απλές συζητήσεις, καθημερινές εξομολογήσεις και κατέληξαν σε μια βαθιά εγγύτητα με κάποιον που δεν έχω συναντήσει ποτέ και όμως, αυτή η «σχέση» με έκανε να νιώσω πιο ζωντανή, αλλά και πιο ενοχικά μόνη από ποτέ. Πάντα πίστευα ότι οι σχέσεις έχουν σαφή όρια, οι σχέσεις με ανθρώπους που γνωρίζεις, μοιράζεσαι τη ζωή σου, κοιτάς στα μάτια. Και όμως, αυτή η ιστορία, μου αποδεικνύει πως η καρδιά μπορεί να συνδεθεί με έναν άγνωστο, με έναν απλό διαδικτυακό συνομιλητή, και να νιώσει μια γλυκόπικρη απιστία χωρίς αγγίγματα.

Την ημέρα που άρχισα να συνομιλώ μαζί του, δεν αναζητούσα κάτι ερωτικό απλώς ήθελα έναν φίλο, κάποιον που να με καταλαβαίνει πέρα από το πιο επιφανειακό «πώς είσαι;». Οι λέξεις μου έβγαιναν χωρίς φραγμούς, μοιραζόμουν σκέψεις που δεν τολμούσα να πω καν στον σύντροφό μου και εκείνος με άκουγε με τόσο ενδιαφέρον, σαν να ήμουν η μοναδική του συνομιλήτρια.
Καθώς περνούσαν οι μέρες, η επικοινωνία αυξήθηκε με μηνύματα από νωρίς το πρωί, συνομιλίες αργά τη νύχτα, βαθιές εξομολογήσεις και κοινές αγωνίες. Κάθε του λέξη μου έδινε μια αίσθηση πληρότητας, βαθύτερη από οποιαδήποτε άλλη σχέση είχα νιώσει πρόσφατα. Αλλά ήταν μια σχέση που δεν υπήρχε στην πραγματικότητα μου, μόνο στο τηλέφωνο και στην οθόνη. Τα πράγματα όμως πήραν μία ανέλπιστη τροπή και άρχισα να περιμένω τα μηνύματά του, να αγχώνομαι όταν δεν απαντούσε αμέσως, να σκέφτομαι τι θα του πω, για να κρατήσω την επικοινωνία και όσο προσπαθούσα να είμαι «αυθεντική», τόσο ένιωθα ότι φτιάχνω μια εικόνα για να τον κερδίσω, μια εικόνα καλύτερη, πιο αληθινή, πιο ευάλωτη.

Σε αυτή τη «σχέση», ένιωθα κατανόηση περισσότερο απ’ ό,τι σε πολλές στιγμές με τον σύντροφό μου. Ήταν σαν να υπάρχει ένας καθρέφτης που αντανακλούσε όχι ό,τι βλέπω, αλλά ό,τι φοβάμαι ή ελπίζω ότι δεν θα δείξω ποτέ στον πραγματικό κόσμο. Καθώς η ένταση της σχέσης μεγάλωνε, άρχισα να συνειδητοποιώ πόσο επικίνδυνο ήταν αυτό που συνέβαινε. Αν και δεν υπήρχαν συναντήσεις ή σωματική επαφή και μόνο η σκέψη ότι αυτό θα μπορούσε να γίνει πραγματικότητα με τρομοκρατούσε, γιατί τι θα γινόταν όταν δεν θα υπήρχε πια το πέπλο της ανωνυμίας που κρύβεσαι και νιώθεις άτρωτος. Θα έπρεπε να αντιμετωπίσω την αλήθεια, ότι μπορεί να είμαι ερωτευμένη με ένα «φάντασμα» και απατούσα συναισθηματικά τον σύντροφο μου. Τότε ήρθαν οι ενοχές για τον σύντροφό μου που δεν ήξερε τίποτα και για το ότι έδινα αυτή τη συναισθηματική ενέργεια σε κάποιον άλλον. Τα συναισθήματά μου έγιναν ένα κουβάρι, ευτυχία, λύπη, άγχος, ανάταση, όλα ήταν ένα και δεν ένιωθα τίποτα άλλο εκτός από τύψεις.

Ήρθε η στιγμή που ήθελα να φύγω από αυτή τη συναισθηματική σχέση-απιστία, να κόψω τα μηνύματα, να βάλω όρια, αλλά ήταν πολύ δύσκολο, κάθε φορά που προσπαθούσα ένιωθα ότι θα έχανα κάτι μεγαλύτερο από έναν ψηφιακό φίλο, θα έχανα τον καθρέφτη μου, τον κοινωνό των πιο βαθιών σκέψεων. Ένα κομμάτι μου ήθελε να μείνει, ένα άλλο να ξεκινήσει να θεραπεύεται, χωρίς εκείνον.
Όταν τελικά αποφάσισα να κάνω ένα βήμα πίσω, η σιωπή ήταν πιο βαρύ φορτίο, από κάθε σύνδεση. Του έγραψα ότι χρειάζομαι χώρο και ότι πρέπει να ανασυγκροτηθώ. Η απάντηση του ήταν γεμάτη κατανόηση αλλά και μια θλίψη που μου έσφιξε την καρδιά.
Αναρωτήθηκα αν ήταν αυτό μια «απιστία», ή απλώς μια βαθιά ανάγκη για σύνδεση; Μήπως όλο αυτό ήταν προειδοποίηση ότι η σχέση μου στον πραγματικό κόσμο δεν είναι αρκετή; Ή μήπως ήμουν εγώ που δεν ήξερα πώς να ζητήσω περισσότερα;

Σήμερα, είμαι σε διαφορετικό σημείο και δεν συνεχίζω πια όπως πριν, δεν γράφουμε κάθε μέρα, κρατάω αποστάσεις και βάζω όρια. Δεν ήταν εύκολο, αλλά ένιωθα ότι χρειαζόταν για να προστατεύσω τον εαυτό μου και τις πραγματικές μου σχέσεις. Γιατί αν μου έμαθε κάτι αυτή η «σχέση» είναι ότι τα συναισθήματα μπορούν να ξεπηδήσουν από πολύ απροσδόκητα μέρη, και ότι το κενό μέσα μας δεν γεμίζει πάντα με πράγματα που φαινομενικά μοιάζουν ασφαλή.
Ήταν ένας καθρέφτης, αλλά ήταν και μια προειδοποίηση που λέει ότι η αληθινή οικειότητα δεν βρίσκεται εκεί που περιμένουμε. Και ότι πολλές φορές, αυτό που νομίζουμε ότι είναι άλλος είμαστε εμείς, ζητώντας λίγο παραπάνω από ό,τι έχουμε μάθει να παίρνουμε.

Διάβασε ακόμα:

Ζευγάρι μόνο για το σκ… να πώς κρατώ τη σπίθα ζωντανή στη σχέση μου