Explorationship: Όταν η σχέση γίνεται χώρος δοκιμής και όχι υπόσχεση

Οι σχέσεις σήμερα δεν εξελίσσονται όπως παλιά. Δεν ξεκινούν απαραίτητα με σαφή βήματα ούτε οδηγούν γρήγορα σε ορισμούς. Το σύγχρονο dating είναι γεμάτο ενδιάμεσες φάσεις, ανοιχτά σενάρια και καταστάσεις που δεν χωρούν εύκολα σε λέξεις. Κάπου εκεί εμφανίζεται και ο όρος explorationship. Όχι ως μόδα, αλλά ως προσπάθεια να περιγραφεί μια εμπειρία που πολλοί ήδη ζουν.

Το explorationship είναι η συνθήκη όπου δύο άνθρωποι συνδέονται ουσιαστικά, περνούν χρόνο μαζί, επικοινωνούν, υπάρχει έλξη και συχνά συναισθηματικό βάθος, χωρίς όμως να έχει παρθεί η απόφαση ότι αυτό είναι σχέση με τη στενή έννοια. Δεν πρόκειται για αδιάφορο dating ούτε για κάτι επιφανειακό. Πρόκειται για μια συνειδητή παύση πριν τη δέσμευση. Ένα πεδίο δοκιμής.

Σε αυτή τη φάση υπάρχει χώρος. Χώρος για να δεις τον άλλον όπως είναι στην καθημερινότητά του. Πώς λειτουργεί όταν κουράζεται, πώς σχετίζεται με τους φίλους του, πώς διαχειρίζεται τις δυσκολίες. Υπάρχει χρόνος για να καταλάβεις αν η χημεία αντέχει έξω από τον ενθουσιασμό της αρχής. Και κυρίως υπάρχει η απουσία πίεσης να απαντηθεί άμεσα το ερώτημα τι είμαστε.

Για πολλούς ανθρώπους το explorationship λειτουργεί ανακουφιστικά. Ειδικά για όσους έχουν βιώσει σχέσεις που προχώρησαν γρήγορα και κατέρρευσαν εξίσου γρήγορα. Ή για εκείνους που ξέρουν ότι χρειάζονται χρόνο για να νιώσουν ασφάλεια. Δεν είναι άρνηση της δέσμευσης, αλλά αναβολή της μέχρι να υπάρξει βεβαιότητα.

Αυτό που το διαφοροποιεί από άλλες ασαφείς καταστάσεις είναι η πρόθεση. Στο explorationship αναγνωρίζεται ότι κάτι εξελίσσεται. Δεν προσποιείται κανείς ότι απλώς περνά την ώρα του. Υπάρχει ενδιαφέρον και υπάρχει παρουσία. Αυτό που λείπει δεν είναι το συναίσθημα, αλλά η απόφαση για το επόμενο βήμα.

Ωστόσο ακριβώς επειδή είναι ρευστό, το explorationship μπορεί εύκολα να γίνει δύσκολο. Το βασικό πρόβλημα δεν είναι η έλλειψη ταμπέλας, αλλά η έλλειψη κοινής κατανόησης. Αν ο ένας βλέπει αυτή τη φάση ως προσωρινή διερεύνηση και ο άλλος ως σχέση που απλώς δεν έχει ειπωθεί φωναχτά, τότε δημιουργείται ανισορροπία. Και εκεί αρχίζει η ανασφάλεια.

Ένα ακόμη σημείο τριβής είναι τα όρια. Σε κάποια explorationships υπάρχει αποκλειστικότητα χωρίς να έχει ειπωθεί. Σε άλλα όχι. Όταν αυτά τα θέματα μένουν αδιευκρίνιστα, συσσωρεύεται ένταση. Όχι απαραίτητα με καβγάδες, αλλά με μικρές απογοητεύσεις που μένουν μέσα και βαραίνουν τη σύνδεση.

Η επικοινωνία εδώ δεν είναι πολυτέλεια. Είναι προϋπόθεση. Όχι για να δοθούν τίτλοι, αλλά για να υπάρχει κοινό έδαφος. Το να ειπωθεί τι σημαίνει αυτή η φάση για τον καθένα, τι αντέχει συναισθηματικά, αν υπάρχει προσδοκία για εξέλιξη ή αν απλώς χρειάζεται χρόνος, είναι πράξη φροντίδας. Όχι πίεσης.

Συχνά βοηθά και ένα άτυπο χρονικό πλαίσιο. Όχι ως τελεσίγραφο, αλλά ως εσωτερική συμφωνία ότι η διερεύνηση δεν θα κρατήσει επ’ αόριστον. Γιατί όταν το explorationship παρατείνεται χωρίς κατεύθυνση, παύει να είναι ασφαλές και γίνεται φθαρτικό.

Κάποια στιγμή αυτή η φάση τελειώνει. Είτε μετατρέπεται σε σχέση με σαφή δέσμευση είτε ολοκληρώνεται. Και οι δύο εκβάσεις είναι θεμιτές. Το να αναγνωρίσεις ότι κάτι δεν σε οδηγεί εκεί που θέλεις δεν είναι αποτυχία. Είναι ένδειξη ωριμότητας.

Το explorationship δεν είναι λύση για όλους, ούτε δικαιολογία για συναισθηματική ασάφεια. Είναι όμως ένας καθρέφτης της εποχής. Μια προσπάθεια να συνυπάρξουν η ανάγκη για εγγύτητα και η ανάγκη για αυτοπροστασία. Και ίσως αυτό από μόνο του λέει πολλά για το πώς αγαπάμε σήμερα.

Διάβασε επίσης:  Πλανήτης χωρισμός: Χωρίζοντας φιλικά και άλλοι μύθοι των σύγχρονων σχέσεων…