Αναζητώντας τη Frida Kahlo

Κάνω τα κοτσιδάκια μου και βάζω και λίγο κόκκινο κραγιόν.

Βάζω λουλούδια στα μαλλιά.

Κάπως έτσι αλλά... χειμώνα.

Ίδια η Φρίντα, έτσι; Δεν μπορείς να πεις

Φοράω τις αρβύλες μου τις παλιές και αφήνω λίγο το πουκάμισο ανοιχτό για να έχω ντεκολτέ. Ξέρεις.. you'll  be a woman soon

Κοιτάω την αυτοπροσωπογραφία της Φρίντα Κάλο που κρέμεται στον τοίχο του σαλονιού μου. Που κάποτε πήρα από το Μεξικό και..

Παίρνω τους δρόμους.

Πέμπτη βράδυ στους δρόμους της Αθήνας.

Πάω στο Feedελ Urban Gastronomy του Λεωνίδα Κουτσόπουλου. Στην οδό Κτενά που απ' ότι καταλαβαίνω όταν φτάνω είναι ένα μικρό απειροελάχιστο δρομάκι στο τέλος του δρόμου όπου στο τέλος του δρομακίου ετούτου εκεί στο τέλος του μεγάλου δρόμου, υπάρχει ένα μικρό μαγαζί που μοιάζει να το σκαρφίστηκε κάποιος στο πίσω μέρος της αυλής του.. Μιας αυλής που όλως περιέργως είναι στη μέση της πόλης, πολύ μακριά από τους ήχους της και βουτηγμένης μέσα τους.

Τίποτα επιτηδευμένο εδώ. Τίποτα παραπάνω και τίποτα λιγότερο.

Πολλά χαμόγελα, ωραία παιδιά στο service, πόρτα που γράφει έλξατε και φυσικά σπρώχνεις.. Όλα καλά και όλα τίμια για αρχή και μια αίσθηση οικείου που ξεχειλίζει.

Κάθομαι και το πάρτι ξεκινάει.

Βρίσκομαι κάτω από quotes της Frida Kahlo και με την Frida Kahlo πίσω μου. Ήθελα κρασί Πεταλούδες γιατί θέλω να έχω πάντα πεταλούδες στο στομάχι μου αλλά είχε τελειώσει. Πήρα άλλο ροζέ. Ωραίο κι αυτό δίχως πεταλούδες. Ας είναι. Έχουμε την Frida εδώ.

Έχετε ξανάρθει; Όχι.

Εδώ είναι ένα γαστρονομικό μεζεδοπωλείο. Δεν έχουμε ατομικά πιάτα αλλά πιάτα μεζέδες για τη μέση. Μου κάνει.

Παίρνουμε μια σαλάτα με αχλάδι και... και... και... και δεν θυμάμαι με τι άλλο. Το ωραίο αγόρι μου εξηγεί με απόλυτη ακρίβεια αλλά...

Παίρνουμε κάτι καλοσχηματισμένους κεφτέδες με chips γλυκοπατάτας που άλλαξαν άρδην την άποψη του ουρανίσκου μου για την γλυκοπατάτα.

Η σαλάτα με το αχλάδι και οι καλοσχηματισμένοι κεφτέδες που λέγαμε με τα υπεργιάμι τσιπς γλυκοπατάτας

Παίρνουμε κι ένα κατσικίσιο τυρί με μια κρούστα... Πάλι προσπαθώ να ανατρέξω στην εξαιρετικά λεπτομερή ανάλυση που μου έγινε αλλά... δεν θυμάμαι τίποτα πέρα από την θεσπέσια γεύση.

Πάμε πάλι. Πήραμε ένα κατσικίσιο τυρί με κρούστα από κάτι σαν μέλι με ξηρούς καρπούς και από πάνω ένα αχλάδι, πολύ γιάμι, ποσέ και από πάνω μια φέτα φρυγανισμένο ψωμάκι. Αυτό το έφαγα όλο. Κι έγλυψα και το πιάτο. Και ξέχασα ότι ήταν πιάτο για τη μέση που έπρεπε να φάνε κι οι άλλοι. Και ξέχασα και για λίγο ότι δεν μπορούσα να καπνίσω iqos μέσα στο εστιατόριο για κάποιο περίεργο λόγο... αφού το ηλεκτρονικό τσιγάρο επιτρεπόταν και τα παιδιά εκεί επέμεναν να μου λένε ότι υπάρχει εγκύκλιος που λέει όχι iqos ναι ατμός... 

Στο τέλος τα βρήκαμε με μένα απέξω, κάτω από την, ομολογουμένως πολύ ζεστή, σόμπα.

Σκέφτομαι εκεί έξω.

«You deserve a lover who takes away the lies and brings you hope, coffee and poetry» Frida κι αυτό.

Ο λόβερ δεν ήρθε, όχι. Αλλά ήρθε ο καφές. Ήρθαν και τα γλυκά. Και ναι... Ήταν ποίηση.

Η μους σοκολάτας εμφανίστηκε μπροστά μου έτσι. Με κάθε μεγαλοπρέπεια αλλά και πάλι τόσο όσο ώστε να μην με κάνει να νιώσω λίγη ή κατώτερη των περιστάσεων. Θα την έτρωγα δίχως φόβο να την χαλάσω και με μπόλικο πάθος να τη νιώσω. Η αλήθεια είναι ότι ήθελα απ' όλα τα γλυκά. Είχε και cheesecake κεράσι (που απ' ότι είδα ερχόταν σε σχήμα κεράσι, ο μάι γκοντ) και κρέμα λεμονιού (αυτή η μοναχικότητα του να είσαι και lemon freak και chocolate lover συνάμα...δεν παλεύεται) 

Δεν μπορείς να τα έχεις όλα. Πήγαινε safe με σοκολάτα.

Ο μικρός απολογισμός λέει: Δεν θέλω να είμαι κόλακας κε Κουτσόπουλε αλλά θα μπορούσα να είμαι κάθε μέρα στο μικρό σας εστιατόριο στο τέλος του δρόμου.

Και εις άλλα με υγεία.

*Feedελ, Κτενά 1, Αθήνα