Στην Boogie street των αρωμάτων με τον Jean Batiste

Την βροχερή Κυριακή την πέρασα στο κρεβάτι αγκαλιά με το αγαπημένο μου βιβλίο του Πατρίκ Ζισκίντ «Το άρωμα». Ένα ακόμα αναγνωριστικό reset μέσω της μύτης, αφού η βασική μου πυξίδα παραμένει η όσφρηση.
Έχω την αίσθηση ότι την Άνοιξη τα ρουθούνια ανοίγουν διάπλατα για να καταγράψεις μέσα σου τα αρώματα της πόλης απ τις ανθισμένες νερατζιές, το baby γιασεμί απ τους κήπους,  τις mainstream faux κολώνιες που φοράνε οι γυναίκες στο μετρό, την ζαβολιάρα σοκολάτα στα πρώτα παγωτά των πιτσιρικάδων. Γι αυτό σήμερα θα παίξω το παιχνίδι όπου αισθάνομαι πως γίνομαι ένας μικρός Ζαν Μπατίστ Γκρενούιγ της underground Αθήνας.

«Ανάμεσα στα κάγκελα που έκλειναν τις πόρτες των κήπων τους, ο Γκρενούιγ μύριζε δερμάτινα καθίσματα και γυαλιστερό ξύλο απ τις άμαξες, μύριζε πούδρα απ τις περούκες των υπηρετών και πάνω απ τους ψηλούς τοίχους που έκρυβαν τους κήπους, μύριζε σπάρτα και τριαντάφυλλα και φρεσκοκομμένη αγριομυρτιά.
Σ αυτή τη γειτονιά μύρισε ο Γκρενούιγ για πρώτη φορά αρώματα με την πραγματική σημασία της λέξης: απλή λεβάντα ή ροδόνερο μύριζαν τα συντριβάνια στους κήπους τις γιορτινές μέρες, πιο σύνθετες και πολύτιμες μυρωδιές άφηναν πίσω τους οι συνοδείες των ευγενών τα βράδια: ο αέρας βάραινε από το άρωμα του μόσχου που έφτανε ανακατεμένος με λάδι, γιασεμί και κανέλα.



Ο Γκρενούιγ καταχωρούσε στη μνήμη του αυτά τα αρώματα, όπως και όλες τις άλλες μυρωδιές με περιέργεια, αλλά χωρίς ιδιαίτερο θαυμασμό. Φυσικά καταλάβαινε ότι ο σκοπός του αρώματος ήταν ν αρέσει και να γοητεύει, κι αναγνώριζε ότι τα συστατικά του ήταν πραγματικά αρωματικές ουσίες. Πολλές απ αυτές τις βασικές αρωματικές ουσίες, τις ήξερε απ την αγορά, απ τα λουλούδια και τα μπαχάρια. Άλλες ήταν εντελώς καινούργιες, κι αυτές τις ξεχώριζε μέσα απ τα αρώματα και τις συγκρατούσε στο μυαλό του χωρίς όνομα: ήλεκτρο, πατσουλί, σάνταλο, περγαμόντο, ζαμπέτι, ζυθόχορτο, λυκίσκος, καστόριο, βενζόη, λάδι απ τη ρίζα της βετιβέριας, οποπάναξ κι ένα σωρό άλλα..Ο Γκρενούιγ όμως δεν ήταν ιδιότροπος. Δεν είχε προτιμήσεις.

Δεν χώριζε τις μυρωδιές σε καλές και κακές όπως οι άλλοι. Ηταν περίεργος. Ο σκοπός του ήταν να γνωρίσει όλα όσα είχε να του προσφέρει ο κόσμος σε μυρωδιές. Μοναδική προυπόθεση: Να είναι καινούργιες και διαφορετικές. Η μυρωδιά ενός ιδρωμένου αλόγου άξιζε γι αυτόν το ίδιο με την απαλή, τρυφερή ευωδιά του μπουμπουκιού. Και η δυνατή βρώμα του κοριού το ίδιο με τη γαργαλιστική μυρωδιά του ψητού, που ξέφευγε απ τις κουζίνες των αφεντάδων. Εκείνος ανάσαινε τα πάντα, τα πάντα με βουλιμία. Και στο εργαστήρι της φαντασίας του, όπου δημιουργούσε συνεχώς καινούργιες οσφραντικές συνθέσεις, δεν υπήρχε κανένα αισθητικό κριτήριο. Του άρεσε να φτιάχνει, του κόσμου τις παράξενες μυρωδιές, κι ύστερα πάλι να τις χαλάει. Σαν το παιδί που παίζει με τους κύβους του, εφευρετικό και καταστροφικό. Χωρίς κανένα δημιουργικό κριτήριο».



Με καλεί η Τόνια στο κινητό κι αναρωτιέται αν είναι ερωτευμένος μαζί της ο Σων. «Γιατί δεν έχει αρώματα ο αέρας ανάμεσα σε δύο ανθρώπους; Τι λες παιδάκι μου; Αυτός κι αν έχει και ζάχαρη και κεχριμπάρι και κινάβαρι. Αν αφήσεις τις αισθήσεις σου τέντα θα τα κάνεις δικά σου».

Κατευθύνομαι μεθυσμένη από Ανθρώπινα, Ερωτικά, Ερωτηματικά αρώματα στην Πλατεία Αγίων Θεοδώρων στον πεζόδρομο της Σκουλενίου.
Εδώ θα συνεχίσω το αρωματικό μου ταξίδι των αισθήσεων.  Προσγειώνομαι στα σκαμπώ του Odori Vermuteria Di Atene κι έχω στο backpack μου φυσικά Leonard Cohen Το βιβλίο του Πόθου.
Μία vermuteria όπου απελευθερώνει τ άρωμα της μέσα σε έναν κήπο και μπορείς κάθε στιγμή να πιάσεις ένα βότανο και να δημιουργήσεις ένα vermouth! Πουλάκια, ωδικά πτηνά μέσα σε κλουβιά, πράσινα φύλλα και πολλά μα πάρα πολλά αρώματα. Άλλωστε αυτό σημαίνει και το όνομα του μαγαζιού. Odori στα ιταλικά σημαίνει αρώματα και μια vermuteria θεωρεί σαν κέντρο της την μύτη, μιας και το vermouth είναι κρασί αρωματισμένο με βότανα.



“Mην με ρωτήσεις πόσα αρώματα είναι δεν τα θυμάμαι απ έξω» μου λέει ο ευγενικός Αλέξανδρος πίσω απ την μπάρα. Ξεφυλλίζοντας το cocktail menu του Odori, που κινείται στην ιδέα της διαφορετικότητας των βερμούτ και πίνοντας το μαγικό “Industrial Lights”  μ έντονη γεύση ανοίγω Leonard σελ. 74  - Boogie Street:
"Είμαι αυτό που είμαι κι ότι είμαι
Γυρίζει πίσω στην Boogie street”.