Μαρίνα Σπανού: «Ήταν σοκαριστικό! Γυρνούσα σπίτι κι έκλαιγα για 3-4 ώρες»

Καλεσμένη στην εκπομπή, Στούντιο 4 ήταν το απόγευμα της Πέμπτης η Μαρίνα Σπανού, όπου μίλησε για τα μουσικά της ακούσματα αλλά και τις δυσκολίες που είχε ως κόρη του ηθοποιού Χρήστου Σπανού.

«Αισθάνομαι ότι με το ένα πόδι πατάω σε κάποια άλλη γενιά και με το άλλο προσπαθώ να είμαι στη δική μου. Δεν την έχω ζήσει εκείνη την εποχή, την φαντάζομαι. Στο σπίτι ακούγαμε πολύ Χατζιδάκι, Θεοδωράκη, αγγλόφωνη ροκ, Έλτον Τζον αλλά λόγω της μητέρας μου, εγώ μεγάλωσε με τραγούδια μιούζικαλ», είπε αρχικά.

«Με γοήτευε η σκηνή, μεγάλωσα στα παρασκήνια, δε φοβόμουν... Αγαπούσα τη μουσική, την είχα σαν χόμπι. Έλεγα ότι θέλω να γίνω ηθοποιός, ξέρω πόσο δύσκολο επάγγελμα είναι, το έβλεπα επί 20 χρόνια με τον πατέρα μου να παλεύει», πρόσθεσε.

Αναφορικά με τη σχολή της είπε: «Δε σκόπευα να δώσω πανελλήνιες αλλά ήμουν καλή μαθήτρια, προσπαθούσα να είμαι ένα παιδί σωστό σε όλα. Έκανα την προσωπική μου προσπάθεια και πέρασα Φιλολογία. Βιαζόμουν από μικρή να ανέβω τα σκαλιά της ζωής, στην οικογένειά μου ήμασταν κι οι τρεις ίσοι, είχα γνώμη κι ένιωθα μια από τους ενήλικες. Οι γονείς μου δε με πίεσαν ποτέ να περάσω στο πανεπιστήμιο, αγαπούν το επάγγελμα, αγαπούν εμένα, είναι καλλιτέχνες και θέλουν να είμαι ευτυχισμένη».

«Με τους συνομηλίκους μου δυσκολεύτηκα πάρα πολύ. Δηλαδή έχω περάσει και καταστάσεις bullying μέσα στο σχολείο, δυσκολίες να νιώσω ότι ανήκω κι ότι ταιριάζω με την παρέα που θα έπρεπε να είμαι στο μέλλον μου. Την παρέα της ηλικίας μου, την παρέα της τάξης μου. Ένιωσα ότι δεν μπορούσα να κολλήσω με τον τρόπο σκέψης και τον τρόπο διασκέδασης», είπε.

«Αλλάξαμε σχολείο τότε, γιατί ήταν πολύ νωρίς, ήταν δύσκολο το περιβάλλον και τα παιδιά είχαν γίνει λίγο έντονα με όλες τις συμπεριφορές. Ήταν σοκαριστικό για μένα και θυμάμαι ότι γυρνούσα στο σπίτι και για 3-4 ώρες έβαζα τα κλάματα», αποκάλυψε η τραγουδίστρια.

Στη συνέχεια διηγήθηκε την ιστορία που πρωτοβγήκε στη Διονυσίου Αεροπαγίτου στο κέντρο της Αθήνας, κρατώντας την κιθάρα της και τραγουδούσε στον δρόμο. «Στον δρόμο κατάλαβα ότι είμαι γεννημένη για αυτό. Είχα μπροστά τη μουσική, όχι τη συμπεριφορά μου, όχι το τι φοράω. Εκεί ένιωσα ότι ανήκω. Πρώτη μέρα το αποφάσισα πολύ αυθόρμητα, ένας μουσικός είχε φέρει ένα πιάνο στην Αεροπαγίτου κι έπαιζε ένα τραγούδι που με συνδέει συναισθηματικά με τη μαμά μου κι είπα "Αυτό θέλω να κάνω"».