Έφυγε από τη ζωή ο Βαρδής Βαρδινογιάννης

Ο Βαρδής Βαρδινογιάννης, πατριάρχης της γνωστής οικογένειας, ιδρυτής του κολοσσού Motor Oil και κοινωνικός ευεργέτης έφυγε σήμερα από τη ζωή βυθίζοντας σε θλίψη τα αγαπημένα του πρόσωπα. Έναν χρόνο πριν, είχε φύγει από τη ζωή και η σύζυγός του, Μαριάννα.  

H ανακοίνωση της οικογένειας Βαρδινογιάννη «Με βαθύτατη θλίψη, η οικογένεια Βαρδή Ι. Βαρδινογιάννη ανακοινώνει ότι ο αγαπημένος πατέρας και παππούς, Βαρδής Ι. Βαρδινογιάννης, έφυγε από τη ζωή σήμερα Τρίτη 12 Νοεμβρίου 2024». 

Τα πρώτα βήματα της σταδιοδρομίας του, η οικογένεια και η Motol Oil. 

Ο μέχρι σήμερα «κυβερνήτης» αυτού του επιχειρηματικού κολοσσού, με κορωνίδα τον Όμιλο Motor Oil, γεννήθηκε τον Δεκέμβριο του 1933, στην Επισκοπή Ρεθύμνου, με γονείς τον Ιωάννη Βαρδινογιάννη και την Χρυσή Θεοδωρουλάκη. Η αγάπη του για τη θάλασσα και για το Πολεμικό Ναυτικό τον οδήγησε στη Σχολή Ναυτικών Δοκίμων από όπου αποφοίτησε το 1955, για να ακολουθήσει καριέρα αξιωματικού, όπως και ο μεγαλύτερος αδελφός του Νίκος Βαρδινογιάννης.

Σημαιοφόρος όντας γνώρισε τη γυναίκα της ζωής του, τη Μαριάννα, όταν εκείνη πήγαινε ακόμη σχολείο. Ο έρωτάς τους ήταν κεραυνοβόλος και σφράγισε την υπόλοιπη ζωή τους κατά την οποία έμειναν αχώριστοι. Παντρεύτηκαν στις 18 Μαΐου του 1961, με κουμπάρο τον Xρήστο Λαμπράκη και η κοινή τους πορεία στην αρχή μόνο εύκολη δεν ήταν. Εκείνος με τον μισθό των 2.500 δραχμών τότε από το Ναυτικό και εκείνη υπάλληλος της αμερικανικής πρεσβείας για να συμπληρώνει το οικογενειακό εισόδημα. Η Μαριάννα Βαρδινογιάννη έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 80 ετών τον Ιούλιο του 2023.

Ο Βαρδής παρά το νεαρό της ηλικίας του, διέθετε από νωρίς μια σπάνια ωριμότητα, αλλά και ηγετικά προσόντα. Έτσι, όπως έχει εξομολογηθεί η κα Μαριάννα Βαρδινογιάννη, «τις βασικές αρχές μου τις έδωσαν οι γονείς μου, αλλά ο άνδρας μου ουσιαστικά διαμόρφωσε τον χαρακτήρα μου». Μαζί ξεπέρασαν πολλά εμπόδια και ευτύχησαν να δημιουργήσουν μια αξιοζήλευτη οικογένεια που αποτελούσε πάντα το κύριο μέλημά τους.

Η καριέρα του στο Πολεμικό Ναυτικό τερματίστηκε πρόωρα, τον Ιούλιο του 1967, λίγους μήνες μετά την εκδήλωση του πραξικοπήματος της 21ης Απριλίου. Η αφορμή δόθηκε όταν αρνήθηκε να μεταφέρει εν μέσω σφοδρής θαλασσοταραχής εξόριστους σε κάποιον από τους τόπους μαρτυρίου. Αμέσως πήρε μετάθεση και μετά από λίγο αποστρατεύτηκε με το βαθμό του πλωτάρχη. Στη συνέχεια εξορίστηκε και ο ίδιος στην Αμοργό. Η σύζυγός του Μαριάννα τον ακολούθησε αν και είχαν ήδη δύο μικρά παιδιά και ένα νεογέννητο μωρό. Έμειναν σε ένα μικρό δωμάτιο χωρίς ηλεκτρικό και θέρμανση και κατάφεραν να επιβιώσουν χάρη στη γενναιοδωρία των ντόπιων, τους οποίους δεν ξέχασαν ποτέ.

Όταν αφέθηκε ελεύθερος μυήθηκε στο αντιδικτατορικό Κίνημα του Ναυτικού διασφαλίζοντας τον ανεφοδιασμό των πλοίων. Παράλληλα, μαζί με τον αδελφό του Νίκο εγκαινίασαν το 1970 το διυλιστήριο της Motor Oil στους Aγίους Θεοδώρους. Μετά την εκδήλωση του Κινήματος του Ναυτικού και τη διαφυγή του «Βέλους» στην Ιταλία στάθηκε αρωγός προς τους πρώην συναδέλφους του που φυλακίστηκαν και αποτάχθηκαν, προσλαμβάνοντάς τους στη Motor Oil, ενώ συνέδραμε χρηματικά τον αντιχουντικό αγώνα του ηρωικού Ναυάρχου Νίκου Παππά στο εξωτερικό.

Ακόμη, ήταν εκείνος που κάλυψε τα έξοδα επιστροφής του «Bέλους» στην Ελλάδα, μετά την τουρκική εισβολή στην Κύπρο. Πολλά χρόνια αργότερα η ελληνική Πολιτεία τίμησε τη δράση του και του απένειμε τον τίτλο του Επίτιμου Υποναυάρχου.

Η αγάπη για την Ελλάδα
Τα δημοκρατικά του φρονήματα και το ασίγαστο ενδιαφέρον για την πατρίδα τον χαρακτήριζαν μέχρι το τέλος. Όσοι είχαν την τύχη να συνομιλούν κατά καιρούς μαζί του έβλεπαν απέναντί τους έναν κορυφαίο παράγοντα του επιχειρηματικού χάρτη που όμως…δεν νοιαζόταν να συζητήσει για αριθμούς και business plans. Το βλέμμα του άστραφτε κάτω από τα πυκνά φρύδια του όταν η συζήτηση αφορούσε την κατάσταση της χώρας και κατέληγε πάντα στη «σύσταση» για εθνική συνεννόηση, ενότητα και πολιτική ομοψυχία προς όφελος της Ελλάδας. Όποτε χρειάστηκε το απέδειξε έμπρακτα και ο ίδιος όταν, για παράδειγμα, μέσα στο «βαθύ σκοτάδι» της οικονομικής κρίσης που άλλοι εγκατέλειπαν το κλυδωνιζόμενο εθνικό «σκάφος», εκείνος έβαζε πλάτη με κινήσεις του σε πολλούς τομείς. Μία εξ αυτών η ύψωση της ελληνικής σημαίας στα καράβια της Avin International.

Αυτή η σπουδαία πορεία θα είχε διακοπεί πολλά χρόνια πριν. Και τούτο καθώς στην πολυκύμαντη διαδρομή του βρέθηκε μέχρι και στο στόχαστρο της εγκληματικής τρομοκρατικής οργάνωσης 17 Νοέμβρη.

Ήταν 9.20 το πρωί στις 20 Νοεμβρίου του 1990, όταν ο 57χρονος τότε Βαρδής Βαρδινογιάννης έγινε στόχος επίθεσης στην πλατεία Διλβόη της Νέας Ερυθραίας. Τα μέλη της οργάνωσης του είχαν στήσει καρτέρι και εκτόξευσαν τρεις ρουκέτες με τον επιχειρηματία να σώζεται λόγω της ισχυρής θωράκισης του οχήματός του, αλλά και της μη πυροδότησης μιας βόμβας που είχε τοποθετηθεί σε σταθμευμένο ΙΧ.

Η επίθεση συντάραξε τον πολιτικό κόσμο και την ελληνική κοινωνία. Εκείνος, που βγήκε από αυτή την άγρια περιπέτεια με λίγες αμυχές, παραμένοντας ψύχραιμος και πάντα λιγομίλητος, αρκέστηκε σε λίγες λέξεις: «Εύχομαι να μην το νιώσετε ποτέ, είναι ευτύχημα που κανείς δεν έπαθε τίποτε, σημασία έχει ότι είμαστε εδώ».

Η Motor Oil

Απλός στη συμπεριφορά του, με ανεπιτήδευτη ειλικρίνεια, με την πόρτα του ανοιχτή για όλους και με μια σπάνια ντομπροσύνη, -ο λόγος του ήταν «συμβόλαιο»-, καθοδήγησε επί μισό αιώνα την εξέλιξη της Motor Oil από ένα μικρό διυλιστήριο που ήταν στις αρχές της δεκαετίας του ’70, στον σημερινό κολοσσό, ο οποίος συνεχίζει όμως να λειτουργεί με τις αξίες της οικογενειακής επιχείρησης. Κατάφερε να χτίσει έναν από τους μεγαλύτερους ελληνικούς επιχειρηματικούς ομίλους που καλύπτει ευρύτατο φάσμα δραστηριοτήτων από τον πετρελαϊκό, το ναυτιλιακό και τον τραπεζικό τομέα μέχρι τα μέσα μαζικής ενημέρωσης και εταιρικές συμμετοχές και τοποθετήσεις εκτός συνόρων. Δεν είναι τυχαίο που οι διεθνείς λίστες, όπως του Forbes, τον περιλάμβαναν ανάμεσα στους πλουσιότερους Έλληνες αλλά και τους ισχυρότερους ανθρώπους στην Ευρώπη και όχι μόνο.

Ο Βαρδής Βαρδινογιάννης ανέλαβε τα ηνία μετά τον ξαφνικό και πρόωρο χαμό του μεγαλύτερου αδελφού του Νίκου, τον Ιούλιο του 1973, και από τότε μέχρι σήμερα τα κράτησε γερά, αφήνοντας όμως σταδιακά, με τη σοφία που τον διέκρινε, τον απαραίτητο «χώρο» στη νέα γενιά της οικογένειας. Έτσι, προετοίμασε μεθοδικά το έδαφος ώστε όταν θα έφευγε εκείνος από τη ζωή να έχει πίσω του άξιους διαδόχους.

Σε αυτή την πορεία των 50 ετών υπάρχουν πολλοί «σταθμοί». Από τους μεγάλους αγώνες για την ανάπτυξη και επέκταση του διυλιστηρίου σε νέες δραστηριότητες και τον διαρκή εκσυγχρονισμό των υποδομών του μέχρι και τα εμβληματικά deals. Όπως το 1996, χρονιά σταθμό στην ιστορία του ομίλου, όταν μέσω της στρατηγικής συμφωνίας με το Σαουδαραβικό κολοσσό Saudi Aramco, πέτυχε ένα τεράστιο βήμα ώστε η Motor Oil να αποτελέσει υπερσύγχρονη ενεργειακή εγκατάσταση υψηλών προδιαγραφών.