Είμαστε πλάσματα της συνύπαρξης, δεν μας πάει το "μακριά"

Παραδοσιακά, η εορταστική περίοδος μέχρι τώρα ήταν να στριμωχνόμαστε σε υπερπλήρη  μπαρ και να παραγγέλνουμε ντουζίνες ποτά, αλλά όχι φέτος. Η πρόσφατη ανακοίνωση για τους περιορισμούς του Covid-19 οδήγησε τον πλανήτη σε "εορταστική κλεισούρα" που έγινε δεκτή  με απογοητευμένη παραίτηση και ουρλιάζοντας απόγνωση. Τα Χριστούγεννα δεν θα είναι τα ίδια το 2020. Όλοι όσοι συγκεντρώνουν το ανθρώπινο νο9 με την συνηθισμένη οικογένεια, αρχίζουν να μαζεύονται, κι αυτόματα η αντιπαθητική θεία, ο πανζουρλισμός των παιδιών, τα γέλια, θεωρούνται γλυκειά νοσταλγία...

Πάντα ωστόσο τα Χριστούγεννα σημαίνουν θαλπωρή, σημαίνουν τρυφερότητα και σύνδεση. Σύνδεση με τους άλλους, τη μικρή και τη μεγάλη μας οικογένεια. Σύνδεση με τους ανθρώπους γύρω μας, τους οικείους και τους λιγότερο γνωστούς. Σύνδεση με το παιδί μέσα μας, που ακόμα κι αν δεν πιστεύει πια στον Άγιο Βασίλη συνεχίζει να θέλει να βλέπει την ευγένεια και την καλοσύνη παντού γύρω του.

Χριστούγεννα σημαίνει αγάπη – και η αγάπη καταργεί τη μοναξιά. Η πανδημία του κορωνοϊού από τη μία έκανε τη μοναξιά να χτυπήσει κόκκινο αλλά από την άλλη βοηθάει στο να καταργηθεί το στίγμα της. Όλοι μας σε κάποιον βαθμό ήρθαμε αντιμέτωποι μαζί της. Αναγκαστήκαμε. Ακόμα και οι πιο κοινωνικοί αναγκάστηκαν να ξεβολευτούν και να βρουν νέους τρόπους να εκφράσουν και να ικανοποιήσουν τις κοινωνικές τους ανάγκες. Μέχρι ενός σημείου η πανδημία μάς ώθησε να μπούμε ο ένας στα παπούτσια του άλλου και να αυξήσει την ενσυναίσθηση σε παγκόσμιο επίπεδο.

Όντας ο καθένας μας λίγο περισσότερο μόνος του έγινε πιο διαλλακτικός και έψαξε (και βρήκε) τρόπους να είναι λιγότερο μόνος και να δώσει χώρο και χρόνο στη δημιουργία ενός νέου «μαζί». Με αυτόν τον τρόπο άρχισε να νοιάζεται και να προσεγγίζει κι άλλους «μόνους» ώστε κανείς τελικά να μην είναι μόνος του αλλά όλοι να μπορέσουν να χωρέσουν σε αυτό το νέο μαζί.

Η ανάγκη της επαφής αυτή την επεισοδιακή χρονιά που σε λίγο τελειώνει απασχόλησε τους πάντες. Από τις κυβερνήσεις και τα συστήματα υγείας σε όλες τις χώρες μέχρι τις πολυεθνικές. Από οδηγίες για το πώς να παραμείνετε συνδεδεμένοι χωρίς να θέτετε σε κίνδυνο τη δική σας υγεία και των άλλων μέχρι τη δημιουργία προϊόντων που θα βοηθούσαν στη διευκόλυνση της επαφής – το συμπέρασμα είναι ότι χωρίς επαφή κινδυνεύει η ψυχική μας υγεία, με επιπτώσεις εξίσου δυσάρεστες με εκείνες του κορωνοϊού.

Από τις κουβέρτες αγκαλιάς, την αύξηση υιοθεσίας των ζώων συντροφιάς, τα νέα ρούχα με τεχνολογία που προσιδιάζουν το αίσθημα του ανθρώπινου αγγίγματος, μέχρι σαφώς όλες τις νέες διαθέσιμες επιλογές για τηλεργασία, τηλεμάθηση, τηλέ-dating, και τηλε-ψυχαγωγία, η ικανοποίηση της ανάγκης κοινωνικοποίησης κι επαφής μεταξύ των ανθρώπων αναδείχθηκε σε συλλογική προτεραιότητα, μεμονωμένα αλλά και όχι μόνο.

Ίσως να μην μπορούμε να αγκαλιάσουμε ή να φιλήσουμε, αλλά η εγγύτητα, η αγκαλιά απελευθερώνει μια έκρηξη νευροδιαβιβαστών που ρυθμίζουν την απόκρισή μας στο άγχος και την πίεση. Και μπορεί να έχεις σιχαθεί τη διαδικτυακή επαφή που όμως σου κάνει καλό, ωστόσο μπορείς να βρεις κι άλλους τρόπους σύνδεσης διά ζώσης χωρίς να παραβλέψεις τα μέτρα και τις οδηγίες.

Φρόντιζε να στέλνεις όντως μήνυμα για μετακίνηση 6 και κανόνιζε να κάνεις την άσκηση με παρέα. Το τρέξιμο ή το γρήγορο περπάτημα με έναν φίλο ή ένα μέλος της οικογένειάς σου είναι πάντα καλύτερο από το να αθλείσαι μόνη – κι όλο και κάποια κουβέντα θα μπορέσεις να ανταλλάξετε και σίγουρα είναι ωραίο να βλέπεις τον άλλον ακόμα και όταν δεν μπορείς να τον αγγίξεις.

Συνδέσου με τους γείτονες. Αν δεν μπορείς να πας στην οικογένειά σου γιατί μένουν μακριά, το ίδιο πρόβλημα μπορεί να αντιμετωπίζουν και οι άνθρωποι που μένουν κοντά σου. Στην επαρχία και ειδικά στα χωριά τα άτομα βιώνουν σε λιγότερο βαθμό την αποξένωση και την απομόνωση γιατί έχουν πιο έντονο το αίσθημα της οικειότητας και της έγνοιας. Όμως και στις μεγάλες πόλεις μπορούμε να δοκιμάσουμε να γίνουμε πιο ανθρώπινοι και να έρθουμε λίγο πιο κοντά – έστω στα δύο μέτρα.

Θυμήσου το σταθερό! Ή απλώς χρησιμοποίησε το κινητό σου περισσότερο ως τηλέφωνο. Μίλησε με ανθρώπους που έχεις να το κάνεις καιρό. Ακόμα και μόνο για να δώσεις τις ευχές σου. Δεν είναι ρετρό ούτε vintage – είναι η ανάγκη όλων να νιώσουν λιγότερο μόνοι – στην ίδια λογική δεν είναι τυχαία και η αύξηση που έχει σημειώσει η αποστολή γραμμάτων και ευχετήριων καρτών.

Μην ξεχνάς ότι δεν το ζεις μόνη όλο αυτό αλλά όλους μας έχει κουράσει και φτάσει στα όριά μας, οπότε καλό είναι να το έχεις στο νου σου και να είσαι περισσότερο ευγενική, λιγότερο επικριτική, περισσότερο γενναιόδωρη, λιγότερο απότομη – με τους άλλους αλλά και τον εαυτό σου. Και να θυμάσαι ότι το γέλιο είναι το καλύτερο φάρμακο. Μη χάνεις το χιούμορ σου αλλά και χρησιμοποίησε αυτό το υπερόπλο για να φτιάξεις τη δική σου διάθεση αλλά και των δικών σου ανθρώπων.

Άλλωστε πάνω απ’ όλα τα Χριστούγεννα όλοι θέλουμε να ξαναγίνουμε παιδιά και τα παιδιά αυτό που κυρίως τους αρέσει να κάνουν είναι να παίζουν – και τα πιο όμορφα παιχνίδια συνήθως είναι αυτά που παίζουμε με τους άλλους κι όταν δεν μπορούμε να το κάνουμε αυτό εύκολα πράξη ας ζητήσουμε τη βοήθεια της φαντασίας.

Αν σκίσουμε όλα τα περιτυλίγματα  και τα φανταχτερά στολίδια των Χριστουγέννων, αυτό που θα βρούμε από κάτω είναι οι άνθρωποι κοντά ο ένας στον άλλον, με τις ανάσες τους, το μεγαλύτερο δώρο όλων.

Cover photo credits: Eric Madigan