Σήμερα είναι 4 (τέσσερις) Φεβρουαρίου

Παγκόσμια ημέρα κατά του καρκίνου, 04/02. Κι εγώ, χθες, έπεσα στο youtube, επάνω σε έναν τύπο που είχε ανέβει σε μια απομακρυσμένη κορυφή κάπου στο Θιβέτ, με στόχο να καταναλώσει επί ένα μήνα όσα λιγότερα πλαστικά γίνεται. Το τι πλαστικό μικροοργανισμό, λέει, καταπίνουμε από τα θαλασσινά και εισπνέουμε ακόμη και από τον αέρα, δεν λέγεται. Ένας κόμπος (πλαστικός) εκείνη την ώρα έσφιξε το στομάχι μου. Η ώρα για κολωνοσκόπιση, γαστροσκόπηση και χαρτογράφηση σπίλων, έχει περάσει εδώ και ένα τρίμηνο. Μόνο για μαστογραφία και τεστ παπ πηγαίνω τακτικά στο ραντεβού μου κι αυτό γιατί έχω κληρονομικότητα και προσέχω. Όσο βλέπω τις ημέρες να περνούν και να μην προλαβαίνω να εξετάσω κάθε σπιθαμή του σώματός μου για πιθανή κακοήθεια, τόσο αγχώνομαι.

Ναι, αλλά ένα τεράστιο ποσοστό των καρκίνων πυροδοτείται από το άγχος, λένε οι γιατροί. Ξανααγχώνομαι λοιπόν, που δεν καταφέρνω να μην αγχώνομαι… Δεν ξέρω αν υπάρχει παγκόσμια ημέρα κατά του άγχους, αλλά όταν μια απειλή όπως ο κορωνοϊιός, ο σεισμός, οι πυρκαγιές στην Αυστραλία, οι επεκτατικές διαθέσεις της Τουρκίας, ο Η1Ν1, ο καρκίνος, η αφραγκία και η ανεργία, κατακλύζουν καθημερινά τις σκέψεις και την ζωή μας, αν δεν καταφέρουμε να τις δαμάσουμε, είναι σίγουρο ότι θα μας “καβαλήσουν” και ίσως μας εξοντώσουν.

Μακάρι οι καταπληκτικοί Ισραϊλινοί επιστήμονες να έχουν βρει την θεραπεία για όλους τους τύπους καρκίνου, όπως ανάφεραν  στην επίσημη ανακοίνωσή τους στην Jerusalem Post πριν από λίγες ημέρες. Όμως έχω την εντύπωση ότι η καλύτερη πρόληψη εκτός από τις sos εξετάσεις που πρέπει κάθε γυναίκα και άντρας ευλαβικά να κάνει, είναι να καταφέρεις να βγάζεις με τον τρόπο σου την γλώσσα, σε όλη αυτή την τρομολαγνεία που επιτίθεται στις ζωές μας.

Ποιά είναι αυτή η γλώσσα; Μια βόλτα δίπλα στην θάλασσα, ένα μάθημα yoga, ένα γενναιόδωρο κοπλιμέντο σε ένα φίλο, μια αγκαλιά κι ένα φιλί από το παιδί σου, ένα μεσημεριανό τσιπουράκι στα κλεφτά με τους κολλητούς, ένα χαλαρωτικό μασάζ, ένας λυτρωτικός ύπνος μέσα στα ζεστά παπλώματα, ένα γατάκι που γουργουρίζει στην  αγκαλιά σου, μια βόλτα στην εξοχή, να πετύχεις στο ραδιόφωνο ένα ωραίο τραγούδι την ώρα που οδηγείς και να κάτσεις ακίνητη και σταθμευμένη μέσα στο γκαράζ μέχρι να τελειώσει… Η ζωή είναι γεμάτη “δώρα” που μπορούν να εξουδετερώσουν με τον τρόπο τους κάθε απειλή. Φτάνει να μπορέσουμε να τα “αφουγκραστούμε”…

Pics via pinterest: aigeme