Άρχισα να δίνω επιτέλους σημασία στις μικρές χαρές και είναι το «σωσίβιό» μου για τις μέρες που όλα πάνε στραβά ή μοιάζουν κατάμαυρα

Νιώθεις ενοχές να χαρείς όταν ο κόσμος γύρω σου μοιάζει γκρίζος; Πιστεύεις ότι η ευτυχία είναι κάτι που πρέπει να περιμένεις μέχρι να «ηρεμήσουν τα πράγματα»; Κι όμως, η επιστήμη λέει το αντίθετο: Η χαρά δεν είναι το επιδόρπιο της ζωής. Είναι το κυρίως πιάτο που σε κρατάει ζωντανή στα δύσκολα.

Θυμάμαι μια μέρα πριν από μερικούς μήνες. Είχα τρεχάματα στη δουλειά, απλήρωτους λογαριασμούς στο τραπέζι και μια γενική αίσθηση ότι ο κόσμος έχει τρελαθεί. Βγήκα στο μπαλκόνι με τον καφέ μου και για μια στιγμή, ο ήλιος με χτύπησε στο πρόσωπο. Έκλεισα τα μάτια. Ήταν ζεστός, γλυκός, παρηγορητικός. Χαμογέλασα. Και αμέσως μετά, μια φωνή μέσα μου με μάλωσε: «Σοβαρά τώρα; Με όλα αυτά που συμβαίνουν, εσύ χαίρεσαι με τον ήλιο;».

Αυτή η φωνή είναι ο σαμποτέρ μας. Ζούμε σε μια εποχή που μας έχει πείσει ότι αν δεν είμαστε μόνιμα αγχωμένες, πολυάσχολες ή θυμωμένες με την επικαιρότητα, κάτι κάνουμε λάθος. Ότι η χαρά είναι προσβολή προς την πραγματικότητα.

Αλλά ας βάλουμε τα πράγματα στη θέση τους. Η χαρά δεν είναι άρνηση της πραγματικότητας. Είναι η επιλογή να καλωσορίσεις την πληρότητα της ζωής, ακόμα κι όταν αυτή είναι δύσκολη.

Χαρά vs Ευτυχία: Η μεγάλη παρεξήγηση

Συχνά μπερδεύουμε το να βρίσκουμε μικρές χαρές με το κυνηγητό της «Ευτυχίας» (με Ε κεφαλαίο). Το κυνήγι της ευτυχίας είναι εξαντλητικό. Είναι ένας διαρκής έλεγχος: «Είμαι χαρούμενη τώρα; Είμαι αρκετά χαρούμενη;». Μετατρέπεται σε άλλη μια υποχρέωση στη λίστα μας, στρεσάροντας το νευρικό μας σύστημα.

Η χαρά, αντίθετα, είναι ταπεινή. Είναι τοπική. Είναι ανεπιτήδευτη. Δεν απαιτεί να είναι όλα τέλεια στη ζωή σου. Απαιτεί μόνο να προσέξεις, για ένα δευτερόλεπτο, ότι κάτι είναι καλό:

Η μυρωδιά του καφέ το πρωί, πριν καν αποφασίσεις αν αντέχεις τη μέρα.

Το βάρος ενός αγαπημένου βιβλίου στα χέρια σου.

Μια σύντομη κουβέντα με την πωλήτρια στο φούρνο που σου είπε «καλημέρα» με χαμόγελο.

Αυτό λέγεται savoring (απόλαυση/γεύση της στιγμής). Και οι έρευνες δείχνουν ότι όταν οι άνθρωποι εστιάζουν σκόπιμα σε αυτές τις στιγμές, η ανθεκτικότητά τους στο στρες εκτοξεύεται.

Πώς να εκπαιδεύσεις τον εγκέφαλό σου στη χαρά

Το μυαλό μας λειτουργεί περίπου όπως οι μύες. Ο πρωτοπόρος ερευνητής Donald Hebb είπε το διάσημο: "Neurons that fire together, wire together". Τι σημαίνει αυτό για σένα; Ότι μπορείς κυριολεκτικά να καλωδιώσεις τον εγκέφαλό σου να βλέπει το καλό.

Κάθε φορά που εντοπίζεις κάτι όμορφο (π.χ. «τι ωραίο χρώμα έχει ο ουρανός»), δώσε του 5 δευτερόλεπτα παραπάνω προσοχής. Μην το προσπεράσεις. Μοιράσου το με κάποιον. Εκείνη τη στιγμή, εκπαιδεύεις το νευρικό σου σύστημα να έχει μια πιο θετική βάση. Δεν αγνοείς την καταιγίδα που μαίνεται γύρω σου. Απλώς δεν της επιτρέπεις να γίνει ολόκληρο το σύμπαν σου.

Η χαρά που δίνουμε, γυρίζει πίσω

Και μετά, υπάρχει η χαρά της προσφοράς. Δεν χρειάζεται να γίνεις η Μητέρα Τερέζα. Ένα μήνυμα ενθάρρυνσης σε μια φίλη, το να κρατήσεις την πόρτα σε κάποιον που είναι φορτωμένος, ένα χαμόγελο στον γείτονα. Μελέτες σε φοιτητές που περνούσαν περιόδους έντονου στρες έδειξαν ότι τις εβδομάδες που έκαναν μικρές πράξεις καλοσύνης, ένιωθαν λιγότερο άγχος και μοναξιά. Η καλοσύνη είναι το φυσικό αντικαταθλιπτικό μας.

Τα δικά μου tips για να βάλεις τις μικρές χαρές στο πρόγραμμα

Το τελετουργικό του πρωινού καφέ: Μην τον πιεις κοιτώντας emails. Πιες την πρώτη γουλιά με κλειστά μάτια. Νιώσε τη ζέστη στην κούπα. Είναι δική σου στιγμή.

Ψηφιακό διάλειμμα: Όταν βλέπεις κάτι ωραίο (ένα λουλούδι, ένα ηλιοβασίλεμα), μην βγάλεις το κινητό να το φωτογραφίσεις αμέσως. Κοίταξέ το με τα μάτια σου για 10 δευτερόλεπτα. «Ρούφηξέ» το.

Το ημερολόγιο της μίας γραμμής: Πριν κοιμηθείς, γράψε ένα πράγμα που σε έκανε να χαμογελάσεις σήμερα. Όχι μεγάλα πράγματα. «Φόρεσα τις παρδαλές μου κάλτσες στο γραφείο και αυτό μου έδωσε δύναμη στο μίτινγκ». Αυτό αρκεί.

Γίνε «ντετέκτιβ» ομορφιάς: Όταν περπατάς στον δρόμο, βάλε στόχο να βρεις 3 όμορφα πράγματα. Μια ωραία πόρτα, μια γάτα στο παράθυρο, ένα παιδί που γελάει. Θα εκπλαγείς με το πόσα υπάρχουν αν ψάξεις.

Μπορεί να σε ενδιαφέρει

Διάβασε ακόμα

 Το «ταβάνι» μου έγινε υπερδύναμη: Γιατί το να αναγνωρίζεις τα όριά σου είναι το μεγαλύτερο πλεονέκτημά σου