Ανεπανάληπτη εϊτίλα

Πριν λίγες μέρες γιόρτασα τα γενέθλιά μου. Έγινα πλέον 44. Καμία κρίση. Καμία θλίψη. Μόνο χαρά, ευχές και αγκαλιές πολλές. 
Και κοίτα ειρωνεία. Ήρθαν τα 80s στην Τεχνόπολη να μου θυμίσουν πόσα χρόνια έχουν περάσει από τότε. Τη δεκαετία που στο timeline της ζωής μου τα hashtags ήταν #παιδικότητα και #εφηβεία.  

Νοσταλγία, δεν θα με λυγίσεις. Θα έρθω να σε βρω και να σε αντιμετωπίσω αυτή την Τρίτη στην έκθεση «GR80s Η Ελλάδα του ‘80 στην Τεχνόπολη». 

Να δω και εγώ την περιβόητη, viral πια, κατασκευή του Ντένη Βαγγόπουλου- το νεύμα του Αντρέα, φτιαγμένο από Playmobil. 

Να «δω» και τα δικά μου viral, να κάνω flashback στην ανεπανάληπτη, υπέροχη εϊτίλα μου: 

Τις Μανίνες και Σούπερ Κατερίνες με σιδερότυπα, αφίσες και Ντύσε την Κούκλα, 
Τα Πάνθεον της μεγάλης μου αδερφής που μου στάλαξαν τον φεμινισμό και τη γοητεία των γυναικείων περιοδικών, 
Τα Άρλεκιν, μόνο για ένα καλοκαίρι και μόνο τις «καυτές» σελίδες,
Τα κεντήματα κομπλέν που μου μάθαινε η γιαγιά κεντώντας αναμνήσεις για τη ζωή στη Σμύρνη, 
Η 4711 στο κομοδίνο της μαμάς και η Anais Anais της μεγάλης αδερφής μου 
Τα λευκώματα, τι είναι αγάπη, ποιο είναι το αγαπημένο σου φαγητό/χρώμα/χόμπι, ποια είναι η καλύτερή σου φίλη, και πάλι Love is…
Την πρώτη μου Bibi-bo που μοιραζόμουν με την αδερφή μου
Τους τεράστιους σταυρούς της Μαντόνα στο λαιμό, τις παραμάνες στις μπλούζες, τα φλούο μπουστάκια, τα ψηλόμεσα τζιν, τις τζιν φούστες, τα τζιν μπουφάν, τα αξεπέραστα σακάκια με βάτες,
Τα πρώτα μου σπορτέξ, Acics Tiger μπεζ-πορτοκαλί 
Το πρώτο μου παντελόνι μπάγκυ από το Egg στο Σύνταγμα
Την πρώτη φορά που κατέβηκα μόνη μου στο Σύνταγμα, με σχεδιάγραμμα της μεγάλης αδερφής μου
Τη χαίτη στα αγόρια και τα ξασμένα λιονταρίσια μαλλιά στα κορίτσια- πόση λακ,
Τις κασέτες με τις αφιερώσεις, τις ξαναγραμμένες από πάνω,
Τον Πρινς, τον κακάσχημο πρίγκιπά μου, 
Το Μουσικόραμα μια φορά την εβδομάδα στο σπίτι της Κατερίνας, 
Τους Duran Duran (που όταν τελικά ήρθαν στην Αθήνα, εγώ ήμουν στη Μαδρίτη με τον κατά πολύ νεότερό τους Enrique Inglesias), 
Τη Μάγια τη Μέλισσα, τον Παραμυθά, την Κάντι-Κάντι, την γλυκιά μου Χάιντι, 
Την Αλέξις Κόλμπι Κάριγκτον (ως Alexis υπέγραφα πάντα στα λευκώματα), τους Ντιουκς, το Ντάλας και τον Τζέι Αρ, 
Τη γιαγιά που σηκωνόταν και άλλαζε κανάλι κάθε φορά που οι πρωταγωνιστές φιλιούνταν,
Τις ταινίες του Στάθη Ψάλτη που μισούσα,
Τον Carnation που θαύμαζα αλλά δεν έπινα,
Το βίντεο, που είχε μόνο ένας συμμαθητής μου,
Τα ραντεβού στο θερινό, ταινία χεράκι-χεράκι,
Το καμάκι στο δρόμο, φάση κι έτσι, δικέ μου,
Το πρώτο μου πάρτυ, στα κρυφά, και το Careless Whisper του George Michael μπλουζ με την εφηβική μου αγάπη.

Τη Νοσταλγία θα την αντιμετωπίσω. 
Τη γλύκα της τόσης Αθωότητας, δεν ξέρω.

Φιλί!

 
Θέλεις να πας και εσύ;
Διάρκεια έκθεσης: 25 Ιανουαρίου – 12 Μαρτίου 2017

Τεχνόπολη Δήμου Αθηναίων
Πειραιώς 100, Γκάζι,11854, Αθήνα

Ωράριο λειτουργίας: Τρίτη έως Παρασκευή 12.00 – 20.00, 
Σάββατο και Κυριακή 10.00 – 22.00