Κάτω στον Πειραιά στο μουράγιο

*Tης Ελβίρας Δρακάκη

Ο Απρίλιος ήρθε, το καλοκαίρι άρχισε να «μυρίζει» και λέω να πάρω μία μικρή γεύση κατηφορίζοντας προς Πειραιά. Έλα, πάμε!
Πρώτη στάση το Λιοντάρι, γνωστό και ως Porto Leone στη μύτη του Πειραιά, πίσω από το Χατζηκυριάκειο. Είναι το καφέ που αγκαλιάζει το ομώνυμο μνημείο που φυλάει την είσοδο του λιμανιού. Από εδώ απολαμβάνω τη θέα στη θάλασσα, χαζεύω τα καράβια που έρχονται και κάνω σχέδια με ποιο θα ήθελα να φύγω το καλοκαίρι. 

Χαιρετάω τους επιβάτες και διαβάζω μερικές σελίδες από το βιβλίο που έχω μαζί μου. Εντάξει, το έχω ξαναδιαβάσει αλλά πάντα μου αρέσει να ξαναδιαβάζω αγαπημένα βιβλία, γιατί νιώθω σαν να ξανασυναντώ παλιούς φίλους. 

Αυτή τη φορά το reunion μου είναι με το «Αυτό» του Στίβεν Κινγκ. Σου φαίνεται πολύ pop culture; Πίστεψέ με, όμως, αξίζει και το βιβλίο δεν είναι ακριβώς θρίλερ. Θρίλερ είναι η ομώνυμη ταινία, που βγαίνει στα σινεμά το Σεπτέμβριο και έκανε ήδη πάταγο τις προηγούμενες ημέρες, αφού το επίσημο τρέιλερ έσπασε τα ρεκόρ στο Youtube με 197 εκατομμύρια hits σε 24 ώρες! Ο τρομακτικός κλόουν Πένιγουάιζ, λοιπόν, ετοιμάζεται να επιστρέψει και σκέφτομαι ότι μάλλον εξαιτίας του δημιουργήθηκε η λεγόμενη «φοβία των κλόουν», που επιστημονικά λέγεται κουλροφοβία (μα πόσα μαθαίνω δευτεριάτικα;).

Αφού πιω τον καφέ μου, λέω να ξεπιαστώ και αποφασίζω να κάνω μία βόλτα στην Πειραϊκή. Ξεκινάω από τη Σχολή Ναυτικών Δοκίμων που είναι έργο του διάσημου αρχιτέκτονα Ερνέστου Τσίλερ και συνεχίζω παραλιακά, έχοντας δίπλα μου τη θάλασσα και το αρχαίο Κονώνειο τείχος. Φτάνω μέχρι τη Μαρίνα της Ζέας και επειδή πείνασα από το περπάτημα ανεβαίνω τη Λεωφόρο Φρεαττύδος ως το νούμερο 13 και τον παράδεισο του μπέργκερ! Το Μπαρ-μπεε-κιου είναι κλασικό μπεργκεράδικο με γενναίες μερίδες και θα το τιμήσω δεόντως παραγγέλνοντας το αγαπημένο μου «μπεϊκονέιτορ»!

Άργησα, όμως, και είναι η ώρα για λίγη ακόμα πνευματική τροφή. Κατευθύνομαι στο Δημοτικό Θέατρο του Πειραιά, ένα από τα κτίρια στολίδια της πόλης. Σήμερα έχει ημερίδα για τον Θουκυδίδη κι εγώ έχω έρθει για να δω την παράσταση «Πόλεμος Βίας Διδάσκαλος: Τα περί Πλάταιαν και άλλα Δεινά». Το έργο έχει γράψει ο Γιάννης Λιγνάδης και σκηνοθετούν ο αδελφός του Δημήτρης Λιγνάδης και ο Γιάννης Παναγόπουλος.

Μετά την παράσταση, η παρέα μου με περιμένει στο μικρό αλλά θαυματουργό Διαχρονικό (πεζόδρομος Αριστοτέλους 11-13). Το μαγαζί έχει ό,τι ζητήσεις από ουίσκι, ρούμι και τζιν αλλά και πολλά εκλεκτά κρασιά για να διαλέξεις. Παίρνω το ποτό μου, τσιμπολογώ τα συνοδευτικά που σήμερα είναι κριτσίνια, γραβιέρα και κουνουπίδι (είμαι και της υγιεινής διατροφής!) και κλείνω με ένα κομμάτι από τη χειροποίητη σοκολάτα του Γιάννη και του Αδαμάντιου!

Υπάρχει καλύτερος τρόπος να τελειώσει μία γεμάτη μέρα;