Tουρίστας στην πόλη σου!

Ομολογώ ότι είμαι λίγο ανάποδος άνθρωπος. Όταν οι άλλοι κοιμούνται, για μένα είναι οι καλύτερες ώρες της ημέρας. Όταν περιμένουν τα καινούρια επεισόδια του Game of Thrones, εγώ βλέπω το Sopranos με τον αξέχαστο Τζέιμς Γκαντολφίνι από το (όχι και τόσο) μακρινό 1999. Όταν φεύγουν από την Αθήνα για μερικές έστω και ολιγοήμερες διακοπές, απολαμβάνω την πόλη και την μοναξιά της.

Έτσι έκανα και αυτό το Πάσχα, αλλά επειδή τα σχολεία τελείωσαν, οι τελευταίοι εκδρομείς γύρισαν και η πόλη επέστρεψε στους κανονικούς ρυθμούς της, λέω να κάνω και πάλι τα «ανάποδά» μου και να το παίξω για λίγο τουρίστας στην Αθήνα!

Κατεβαίνω λοιπόν, κέντρο και επειδή η καλή μέρα ξεκινάει με ένα μυρωδάτο καφέ κατευθύνομαι προς την οδό Βουλής. Μπαίνω στη στοά που καταλήγει στο 42, ξέρεις, εκεί που πας να πιείς τις κοκτεϊλάρες σου, και μπαίνω στο Kaya (Βουλής 7). Αν δεν το ξέρεις πραγματικά χάνεις, αφού έχει έναν από τους καλύτερους espresso της πόλης! Κοστίζει μόνο 0,80 λεπτά, θα τον πιείς καθισμένος στην μπάρα μέσα στη στοά και θα με θυμηθείς. Πίνω επιτόπου το εσπρεσάκι μου και παίρνω και ένα φίλτρου για το δρόμο. 
 

Περπατάω στην Ερμού και χαζεύω βιτρίνες μαζί με ουκ ολίγους ξένους επισκέπτες και Αθηναίους που απλά κάνουν τη βόλτα τους. Στρίβω στην Πανδρόσου με τα τουριστικά μαγαζιά που πωλούν από t-shirts με την ελληνική σημαία μέχρι ελιές και τσολιαδάκια. Μπαίνω στον πειρασμό να αρχίσω να ζητάω οδηγίες για την Ακρόπολη στα αγγλικά για να «μπω» στο ρόλο, αλλά τελικά το στομάχι μου παίρνει το πάνω χέρι. Για αυτό επόμενη στάση είναι ο Μπαϊρακτάρης, κλασική αξία στο Μοναστηράκι και το κέντρο. Εφοδιασμένη με το σουβλάκι μου, μπαίνω στην Ηφαίστου και στριμώχνομαι για να δω από παπούτσια, μέχρι μπακίρια και χάντρες. Κάνω και ένα πέρασμα από την αγαπημένη μου πλατεία Αβησσυνίας με τα παλαιοπωλεία και κάνω νοητική σημείωση την επόμενη φορά να πάρω εκείνη την παλιά φωτογραφική που πολύ θα αρέσει στον καλό μου!

Βέβαια, τουρίστας στην Αθήνα χωρίς Ακρόπολη δεν υπάρχει, για αυτό κατευθύνομαι προς την Διονυσίου Αρεοπαγίτου και φτάνω στη Μακρυγιάννη. Κάθομαι στο Regal στον αριθμό 29 για άλλο ένα καφέ, αλλά να ξέρεις ότι αν θες εδώ μπορείς να φας από μπέργκερ μέχρι κρέπες ή να πιείς το τσιπουράκι σου, που έρχεται μαζί με ένα πιάτο γεμάτο μεζεδάκια. 

Με μουσική υπόκρουση τις συζητήσεις σε όλες τις γλώσσες των «συνάδελφων» τουριστών που πηγαινοέρχονται στον πεζόδρομο, μαζεύω ήλιο και απολαμβάνω τη θέα στον Ιερό Βράχο και το Μουσείο της Ακρόπολης. 
 

Επειδή, όμως, είμαι εναλλακτικός τουρίστας, δεν θα πάω στο Μουσείο της Ακρόπολης (εντάξει, έχω πάει ήδη) αλλά σε ένα άλλο ονομαστό μουσείο, αυτό της Κυκλαδικής Τέχνης (Νεοφύτου Δούκα 4). Επειδή είναι ακόμα νωρίς (τις Δευτέρες κλείνει στις 17:00), προλαβαίνω να δω εκτός από τις μόνιμες συλλογές με τα χαρακτηριστικά κυκλαδικά ειδώλια, την επετειακή έκθεση για το βραβείο του Ιδρύματος ΔΕΣΤΕ, με έργα των 9 βραβευθέντων καλλιτεχνών από το 1999 έως και το 2015. 

Και αφού ήρθα νωρίς, προλαβαίνω να πιάσω μία θέση για το δεύτερο Cycladic Talks, μία σειρά από συζητήσεις-συνεντεύξεις με σημαντικές προσωπικότητες του πολιτισμού που διοργανώνει το Μουσείο. Σήμερα είναι η σειρά της σκηνοθέτιδας Κατερίνας Ευαγγελάτου, που θα μιλήσει για τη διαδρομή της στην τέχνη και τις δύο νέες προκλήσεις που έχει μπροστά της: την πρώτη της παράσταση στην Επίδαυρο, που θα είναι η Άλκηστη του Ευριπίδη, και την αναβίωση της τελευταίας παράστασης του πατέρα της, Σπύρου Ευαγγελάτου «Αμύντας» στο Ηρώδειο το Σεπτέμβριο. 

Ραντεβού την επόμενη Δευτέρα με περισσότερες, τουριστικές και άλλες, βόλτες. Καλή εβδομάδα!