Μια φορά και έναν καιρό στην Ικαρία…

Δεν σου γράφω από την Ικαρία. Σου γράφω από την Αθήνα. Από το γραφείο. Ναι, ξέρω, είναι δύσκολη η επιστροφή μετά τις καλοκαιρινές διακοπές κι όσο δυναμικά και αν έχω αποφασίσει ότι θα αντιμετωπίσω τη νέα σεζόν, το μυαλό μου δεν σταματάει από το να τρέχει… πίσω. Πίσω στις όμορφες, καλοκαιρινές στιγμές που πέρασα.

Μια στάση έκανα φέτος και στην Ικαρία. Θα σου μιλήσω για αυτήν, ακόμη και αν δεν είμαι εκεί. Το μυαλό μου όμως είναι ακόμα εκεί και αυτό νομίζω αρκεί, για να σε πείσω να κάνουμε μια μεγάλη βουτιά στις αναμνήσεις μου και να σε ξεναγήσω στο όμορφο αυτό νησί.

Η Ικαρία δεν έχει Χώρα –όπως όλα τα ελληνικά νησιά. Δεν έχει καλούς δρόμους. Δεν έχει φώτα όταν κυκλοφορείς το βράδυ. Μπορείς λοιπόν, να μου πεις, γιατί αγάπησα αυτό το νησί, παρόλα αυτά; Ξέρω την απάντηση βασικά: για τους ανθρώπους, για την άγρια ομορφιά της, για όλα τα άλλα καλά αγαθά αυτού του τόπου. Ναι, έχει πολλά καλά η Ικαρία, ακόμη κι αν δεν κατάφερα να τα δω όλα, στο σύντομο χρονικό διάστημα που την επισκέφθηκα.

Φέτος, το νησί βούλιαξε. Κόσμος παντού. Νέος κόσμος, χαρούμενος κόσμος. Χαλαρός κόσμος. Γι’ αυτό και ζούνε τόσο πολύ οι Ικαριώτες και οι Ικαριώτισσες. Γιατί δεν «σκάνε» για τίποτα. Και γιατί να ανησυχούν όταν ζουν σε έναν τόσο όμορφο τόπο; Ούτε, εγώ… έσκασα, μόνο στο φαΐ, το ποτό, τον ήλιο και την θάλασσα. Αυτά αρκούν για να θέλεις να ζήσεις χαλαρά σε αυτό τον τόπο και να μην σκιάζεσαι για τίποτα.

Δε μου αρέσει που δεν είμαι ακόμα εκεί. Που δεν είμαι στις πανέμορφες Σεϋχέλλες για να κολυμπήσω για άλλη μια φορά στα καταγάλανα νερά της.

https://www.instagram.com/p/BX_TVfXl-nA/?taken-by=kelly__novak

Να πάρεις το καραβάκι για να φτάσεις στην παραλία, όταν βρεθείς εκεί. Η διαδρομή είναι εκπληκτική.

Δε μου αρέσει που δεν είμαι στο χωριό της Ακαμάτας και στην ταβέρνα «Στα περίξ», για να φάω μοσχαράκι κοκκινιστό με χυλοπίτες, αφράτους σαν αέρα κολοκυθοκεφτέδες με σως γιαουρτιού, χοιρινό στην γάστρα και μανιτάρια στην σχάρα, που κάθε μπουκιά από αυτά τα φαγητά σε κάνουν να νιώθεις ως ο πιο τυχερός άνθρωπος, που βρίσκεται στο καλύτερο μέρος του κόσμου, την σωστή στιγμή.

Δε μου αρέσει που δεν είμαι εκεί να φάω τραγανούς λουκουμάδες με μέλι και κανέλα και ελληνικό (μερακλίδικο) καφέ, στην πλατεία του χωριού της Ακαμάτας, και να γλυκάνω τον ουρανίσκο μου, ακόμη κι αν η αργοπορία της παραγγελίας μου, με έκανε να περιμένω με ανυπομονησία να φάω το πιο νόστιμο επιδόρπιο στο νησιού.

Δε μου αρέσει που μετά από μια όμορφη και χαλαρή μέρα στην παραλία και με γεμάτο το στομάχι, δεν θα πιώ ένα ωραίο ποτό στο Δεντρόσπιτο, στο χωριό Χριστός, όπου η νωχελική και ήρεμη ατμόσφαιρα, με τα όμορφα φανάρια και τον νοσταλγικό σχεδόν φωτισμό, δεν θα κουβεντιάσω με τους φίλους μου, για φιλολογίες και παραφιλολογίες.

Μου λείπουν αυτές τις στιγμές που δεν έχω την ευκαιρία να συνεχίσω να ζω τώρα, αυτή την στιγμή που σου γράφω. Δεν μου λείπουν όμως καθόλου, τα συναισθήματα, τις εικόνες, οι όμορφες στιγμές που έζησα τον καιρό που ήμουν εκεί. Είναι καλά χαραγμένες στο νου μου και δεν θα φύγουν ποτέ. Έτσι, θα περάσω την νέα σεζόν ανώδυνα, γεμάτη ενέργεια και πληρότητα.

Καλή επιστροφή λοιπόν.