Φθινοπωρινές σελίδες πλάι στο σπιρτόκουτο

Τι κι αν έχω κανονίσει ένα διημεράκι σε νησί το προσεχές διάστημα; Ο Σεπτέμβρης μια χαρά μου έχει φέρει το Φθινόπωρο μέσα μου. Ξέρεις, λίγο πιο δύσκολα τα πρωινά ξυπνήματα, λίγα νεύρα που όλα μπήκαν σε τρελές ταχύτητες και πάλι και πρέπει να τρέξω ακόμα και χωρίς καινούργια αθλητικά...

Γι' αυτό σήμερα δε θα κάνω πως όλα είναι τέλεια, ηλιόλουστα και καλοκαιρινά. Θα το ζήσω. Πρωινός καφές στο χέρι, γραφείο και το απόγευμα σπίτι. Εκεί που θα με περιμένει η "Δίψα" και ο Χάρι Χόλε, για να μου ανεβάσει την αδρεναλίνη στα ύψη. Κοντεύω να το τελειώσω αυτό το τελευταίο βιβλίο του Jo Nesbo. Είμαι στη φάση που θα μπορούσα να ξενυχτήσω απλά για να δω τι θα γίνει στο τέλος. Θα διαβάσω, θα διαβάσω, θα ακολουθήσω τα χνάρια του βαμπιριστή, της Κατρίνε Μπρατ, του Σμιτ... Μέχρι να δω τι γίνεται, αν υπάρχει κάποια λογική στην τρέλα.

Εκεί, στο σούρουπο, θα αφήσω τη δράση στο τραπέζι για να αποσυμπιεστώ. Παρεπιμπτόντως, καλό είναι να μη διαβάζεις Nesbo το βράδυ, εκτός κι αν ψήνεσαι να βλέπεις εφιάλτες. 

Και με αυτή τη συμβουλή, θα φύγω για κουζίνα. Ένα γρήγορο φαγητό, κάτι σε ριζότο μιλανέζε σκέφτομαι. Και μετά τηλεόραση. Αυτό το απόλυτο τίποτα. Και ίσως και ένα ρακόμελο σπιτικό, γιατί και ο λαιμός μας, άρχισε να γραντζουνάει.

Και εκεί πάνω που μπορεί και να νυστάξω, ένα αγαπημένο χέρι θα με τραβήξει. Σήκω, πάμε μέχρι το Σπιρτόκουτο, στην Γ. Ολυμπίου. Και έτσι, με τα πιο άνετα ρούχα και την πιο χαλαρή διάθεση, θα δεχτώ την πρόκληση. Και το Σπιρτόκουτο, με τις μουσικές του και αυτή την ζεστασιά που νιώθεις μόνο σε ένα στέκι, θα μου θυμίσει ότι και οι μέρες χωρίς υψηλές θερμοκρασίες είναι καλές. Και ότι πολλά ωραία τα έχω ζήσει κρύους μήνες. Και ότι, φυσικά, το καλοκαίρι είναι μέσα μου. Μέσα μας.