Oι πιο ωραίες βόλτες της εβδομάδας

*Η Γωγώ Once in a Lifetime
Πρέπει να παραδεχτώ ότι οι Scorpions επηρέασαν βαθιά το σάουντρακ των εφηβικών μου χρόνων. Ήταν μια περίοδος κάπου στα 90s, μετά την Πτώση του Τείχους του Βερολίνου, που σε όλα τα μαθητικά πάρτι το «Wind of Change» γιόρταζε τον άνεμο της αλλαγής που φυσούσε από την Ανατολή μέχρι τη Δύση, που το «Holiday» μας έκανε να ονειρευόμαστε διακοπές σε κάποιο νησί ακόμα και μέσα στην καρδιά του χειμώνα, που το «Still Loving You» συνόδευε τα πιο ρομαντικά μας μπλουζ ή έκανε ακόμα πιο δυσβάστακτους τους πρώτους μας χωρισμούς.

*Η Αλεξάνδρα πηγαίνει θερινό σινεμά
Το θερινό μας είναι κουκλί, με τις πρασινάδες του, το χαλικάκι του, τα ποπ κορν του και τις λεμονάδες του, και με σούπερ εισιτήριο, μόνο €5 για τους ενήλικες- στις παιδικές ταινίες τα παιδιά δεν πληρώνουν καν.

*Η Λένα στοχάζεται το 15
«Στο μέλλον», είχε πει ο Andy Warhol ,“όλοι θα δικαιούνται 15 λεπτά δημοσιότητας” Το σκεφτόμουν αυτό, πριν χρόνια, όταν είχα δει την ταινία «15 λεπτά» , του John Hesterfield μ’ έναν συγκλονιστικό Ντε Νίρο και μια κούκλα Σαρλίζ Θερόν. Το σκεφτόμουν και χθες , που ένα ζευγάρι φίλων γιόρταζε τους ¨Κρυστάλλινους γάμους» του, τα 15 χρόνια γάμου τους δηλαδή. Tον Warhol σκεφτόμουν Και το 15 του. Αληθινό απολύτως  κι εμένα που μ’ αρέσει να παίζω με λέξεις και νούμερα (αριθμούς , όχι τίποτ’ άλλο…) αυτό το 15 είναι ένα από τα παιχνίδια μου.
 

*Η Τίνα στο δρόμο με Johnny Cash
Βάζω τα ακουστικά μου. «What have I become my sweetest friend... Everyone I know goes away in the end..» Ναι, Johnny Cash. Μια Πέμπτη. Ιούνιο μήνα. Ένας κρύος αέρας μου χαιδεύει το πρόσωπο.
 

*Η Κέλλυ σπάει.. κούπες
Ήμουν ένα βράδυ αρκετά χρόνια πριν στο Γκάζι, στο τέλειο –τότε- μπαράκι, το Γκαζάκι. Ξαφνικά, από εκεί που χορεύαμε το “Disco 2000” με το παρεάκι, το «κλίμα» της μουσικής άλλαξε και στο μαγαζί άρχισαν να ηχούν τα αισθησιακά λόγια της Γλυκερίας (αυτή νόμιζα ότι ήταν στην αρχή) και το κλασικό, λαϊκό άσμα, «Θα σπάω κούπες». Γρήγορα στα πρώτα δευτερόλεπτα του τραγουδιού, συνειδητοποιώ ότι αυτή δεν είναι τη γνωστή εκτέλεση της Γλυκερίας, αλλά μία ενδιαφέρουσα διασκευή μιας ξένης μπάντας (ούτε που θυμάμαι το όνομα του band), η τραγουδίστρια της οποίας με σπαστά ελληνικά, τραγουδούσε: «Tha spaso koupes, me ta loyia pou pes». Ενθουσιάστηκα και κόλλησα! Βρήκα πολύ ενδιαφέρον αυτό το pairing του παραδοσιακού αυτού τσιφτετελιού σε μια πιο μοντέρνα version.