Μια μέρα στην Καλών Τεχνών

Και είμαι πιο ζωντανή, νομίζω. Γιατί καθώς μπαίνεις στην Σχολή Καλών Τεχνών, ένας αέρας ανανέωσης σε χτυπά κατάμουτρα και δυνατά. Ένα χαστούκι. Δροσερό, ειλικρινές και απέριττο, θα το πω.

Είναι η στιγμή που καταλαβαίνεις πόσο fakeness έχεις γύρω σου και πόση σκατολογία.

Αυτά τα: Η τέχνη. Και η τέχνη είναι παντού. Και όλα είναι τέχνη. Και η τέχνη is in the eye of the beholder. Αυτά τα «κάνω τέχνη». Πόσο την έχουμε κατακρεουργήσει την τέχνη. Πόσο την εμπορεύονται ανθρωπάκια που τάχα μου την δημιουργούν κιόλας.

Έλεγα ότι εμείς οι γραφιάδες είμαστε στην χειρότερη δυνατή θέση σε αυτές τις σύγχρονες κοινωνίες. Αλλά όχι. Δεν είμαστε εμείς. Οι καλλιτέχνες είναι. Οι ζωγράφοι. Οι γλύπτες. Οι σχεδιαστές. Αυτοί που έρχεται να τους πάρει την θέση, το νόημα και την ουσία κάθε κυρ Μήτσος και κυρά Μαρία (τυχαία επιλογή ονομάτων) που ξύπνησαν μια μέρα και την είδαν art creators και art experts.

Σάμπως όμως πάντα αυτό δεν γινόταν;

Τέλος πάντων. Το έβγαλα από μέσα μου το ζόρι και συνεχίζω.

https://www.instagram.com/p/Bp1RMjeH-h2/

Το λουκ της γράφουσας είναι τόταλ Zara (μαγαζάρα)

Που λες στην Καλών Τεχνών πήγα γιατί έκανε η εταιρία Korres ένα μεγάλο relaunch, το μεγαλύτερο που έχει κάνει ως τώρα, για την συγκλονιστική της σειρά, Άγριο Τριαντάφυλλο ή Wild Rose, ελληνιστί και για να καταλαβαινόμαστε.

https://www.instagram.com/p/Bp18vKfH07N/

Ο σεφ Θοδωρής Παπανικολάου είχε φιλοτεχήσει έναν ολόκληρο κήπο από βρώσιμα τριαντάφυλλα

Η επιλογή των χώρων της Καλών Τεχνών για το press event δεν ήταν καθόλου τυχαία. Πρώτα απ' όλα είναι πλέον παγκοσμίως γνωστό ότι η Korres έχει μια αδυναμία στην Τέχνη. Είναι επίσης πασιφανές ότι ένα μεγάλο κομμάτι της επιτυχίας της εταιρίας βασίζεται στην τέχνη. Η τέχνη του packaging, των παρουσιάσεων, των προϊόντων των ίδιων... Τίποτα δεν είναι τυχαίο.

https://www.instagram.com/p/Bp2BN-JnQRM/

Χαμένη στις σκέψεις και στα κόκκινα στους χώρους της Καλών Τεχνών

Πιο σημαντικό απ' όλα όμως είναι κάτι που μας είπε η Λένα Κορρέ. Φέτος το brand θα χρηματοδοτήσει το βιβλίο των αποφοίτων της Καλών Τεχνών. Όλων αυτών των παιδιών που συνάντησα στους υπαίθριους χώρους της Σχολής με τα μπλε και τα ροζ μαλλιά. Με τα σκουλαρίκια στην μύτη, τις τραγιάσκες και τα τατουάζ. Αυτών των παιδιών που μου θύμιζαν κάτι από την αρχαία εφηβεία μου αλλά και τίποτα απολύτως από αυτήν.

Ευφάνταστα, πολύχρωμα νιάτα με ανησυχίες και δημιουργικότητα που σε τίποτα δεν φέρνουν στους rebels without a cause των δικών μου νιάτων.

Only if needed rebels και οπωσδήποτε with a certain cause.

Το συμπέρασμα;

Don't fuck with art, φίλες μου γιατί η τέχνη είναι που θα μας σώσει. Αν μας σώζει τίποτα πια.