Το τρέιλερ και οι πρώτες εντυπώσεις μάς κάνουν να ανυπομονούμε για το Die My Love, με Jennifer Lawrence & Robert Pattinson

Η πέμπτη ταινία της Lynne Ramsay, Die My Love, είναι ένα αδυσώπητο, μορφικά τολμηρό πορτρέτο μιας γυναίκας που διαλύεται υπό το βάρος της επιλόχειας κατάθλιψης, αγκυρωμένο σε μια ωμή, συναρπαστική ερμηνεία από την Jennifer Lawrence. Η Ramsay κλείνει την ταινία με τη δική της λιτή εκδοχή του “Love Will Tear Us Apart” των Joy Division, ένα σκοτεινό, εσωτερικό επίλογο που λειτουργεί ως βιωματική ερμηνεία του τραγουδιού. Το αποτέλεσμα είναι μια ταινία ταυτόχρονα σύγχρονη και μυθική: λιτή στην πλοκή, με όπερατική συναισθηματική βαρύτητα.

Η Lawrence υποδύεται τη Grace, συγγραφέα από τη Νέα Υόρκη που μετακομίζει με τον άντρα της Jackson (Robert Pattinson) και το μωρό τους σε ένα απομονωμένο σπίτι που έχει κληρονομήσει το ζευγάρι. Η Ramsay συμπυκνώνει τον πρώτο χρόνο της ζωής τους σε λίγες οξείες σκηνές: τον πυρετώδη έρωτα, την ασήκωτη καθημερινότητα, τη γέννα και την αργή κατάρρευση. Η μετακόμιση παρουσιάζεται ως νέα αρχή — ο Jackson ονειρεύεται παράλληλα σύμπαντα και δημιουργικές δυνατότητες — αλλά η σκηνοθέτης μετατρέπει το τοπίο σε ένα είδος θαλάμου πίεσης. Η απομόνωση τονίζεται από εικόνες άδειων οριζόντων και από έναν ηχητικό κόσμο εστιασμένο σε μικρούς, επεμβατικούς ήχους: βουητό μύγας, το κλάμα του μωρού, ασταμάτητο γαύγισμα σκύλου. Αυτά τα στοιχεία επανέρχονται σαν ρεφρέν, μετατρέποντας τον οικιακό ήχο σε ψυχολογική επίθεση.

Η Ramsay διασκευάζει μεγάλο μέρος της ταινίας ως εσωτερική κατάρρευση, που την αποδίδει με αλγεινή, παραισθησιακή ακρίβεια. Το σκληρό χιούμορ και η περιφρόνηση για τη συζήτηση της Grace αρχικά μοιάζουν με ψυχρή αστική ειρωνεία, αλλά η Lawrence πυκνώνει την ερμηνεία μέχρι αυτή η περιφρόνηση να γίνει σύμπτωμα. Μια σκηνή στο σούπερ μάρκετ και μια σεκάνς πάνω στο «Mickey» της Toni Basil — όπου η Grace διαμορφώνει γκροτέσκο, καταναγκαστικές κινήσεις — υπογραμμίζουν το πέρασμα από τον εκνευρισμό στην αποσύνθεση. Η ταινία αποφεύγει τις εύκολες διαγνώσεις: η πτώση της Grace δεν παρουσιάζεται σαν λίστα κλινικών σημείων αλλά σαν βιωτική δίνη που καταβροχθίζει τη μνήμη, την επιθυμία και την ταυτότητα.

Οι οικογενειακές σχέσεις προσφέρουν το κοινωνικό πλαίσιο. Η Pam, το ρόλο της οποίας ερμηνεύει με λιτότητα η Sissy Spacek, είναι η πρώτη που ονομάζει το πρόβλημα: «Όλοι τρελαίνονται λίγο τον πρώτο χρόνο», λέει με την κουρασμένη, διακριτική στοργή κάποιου που έχει δει το πένθος να παίρνει μορφή. Η σταθερότητα της Spacek αντιπαραβάλλεται με την πιο αφηρημένη παρουσία του Jackson· ο Pattinson τον υποδύεται ως υποστηρικτικό αλλά αποσπασμένο σύντροφο, των οποίων οι φαντασιώσεις φαίνεται να αφήνουν τη Grace εγκαταλελειμμένη στην πραγματικότητα. Ο LaKeith Stanfield εμφανίζεται ως μοτοσικλετιστής που γίνεται αντικείμενο της ερωτικής εμμονής της Grace — μια αμφίβολη φιγούρα που μπορεί να είναι πραγματική σχέση ή προβολή ενός μυαλού που ζητά διαφυγή. Αυτή η θολούρα ανάμεσα στην πραγματικότητα και την επιθυμία είναι ένα από τα χαρακτηριστικά της Ramsay: η ταινία δεν επιβάλλει μία ενιαία αφηγηματική αλήθεια.

Οπτικά και τονικά, το Die My Love φέρει στοιχεία από το Repulsion του Roman Polanski και από το προηγούμενο έργο της Ramsay (Morvern Callar, You Were Never Really Here), αλλά η σκηνοθέτιδα αποφεύγει την απλή φόρμα φόρου τιμής. Δανείζεται την κλειστοφοβική αίσθηση και την ανεκτικότητα στην εσωτερική λογική του πρωταγωνιστή, χωρίς όμως να περιορίζεται σε αυτό. Η ταινία κινείται με σύντομες χρονικές μεταβάσεις, αιφνίδιες ηχητικές τομές και σκηνές που μοιάζουν με όνειρα, όχι με ρεαλισμό. Χτίζει στιγμές αληθινής ανατριχίλας χωρίς να προσφεύγει σε φτηνά άλματα· όταν αυτές έρχονται, το πλήγμα είναι τόσο τρομακτικό όσο και συναισθηματικά αναπόφευκτο.

Η μουσική και ο ήχος είναι κεντρικοί στην ισχύ της ταινίας. Η Ramsay στρώνει το soundtrack με απρόσμενες επιλογές — Lou Reed, David Bowie (το «Kooks» χρησιμοποιείται με τρόπο που συγκινεί), ακόμη και The Chipmunks — και μεταχειρίζεται τον περιβαλλοντικό ήχο ως αφηγηματικό όργανο. Το βουητό της μύγας και το γαύγισμα του σκύλου δεν είναι απλώς υπόβαθρο αλλά χαρακτήρες που έχουν σημασία, φορείς της πυρετώδους εσωτερικής ζωής της Grace. Το βάθος και η φυσικότητα του ήχου, σε αίθουσες με Dolby, ενισχύουν την κλειστοφοβική ένταση.

Η ερμηνεία της Lawrence είναι ο κινητήριος μοχλός της ταινίας· διαχειρίζεται την υστερία, τη διάλυση και τις στιγμές τρυφερότητας με μια ερμηνευτική τόλμη που συχνά μοιάζει αποκαλυπτική. Στα 34, προσφέρει ίσως έναν από τους καλύτερους ρόλους της — αμείλικτη και ταυτόχρονα ευάλωτη, μαγνητική και απωθητική μαζί. Ο Pattinson, διακριτικά γενναιόδωρος, της επιτρέπει να καταλάβει το καρέ, παρέχοντας έναν ανθρώπινο άξονα χωρίς να υπονομεύει την κεντρική φυγή. Οι Spacek και Nick Nolte (σε σύντομες, συγκινητικές εμφανίσεις) προσθέτουν συναισθηματικό βάρος.

https://www.youtube.com/results?search_query=die+my+love

Το Die My Love δεν είναι εύκολη ταινία. Η ονειρική του δομή, ο ελλειπτικός διάλογος και η άρνηση να εξηγήσει τα πάντα θα απογοητεύσουν θεατές που αναμένουν συμβατική αιτιακή αφήγηση. Όμως για όσους παραδοθούν στη συναισθηματική και αισθητική λογική της Ramsay, αποτελεί μια έντονη, μοναδική εμπειρία: μια ταινία που συγκρατεί τη στοργή και τη βαρβαρότητα στο ίδιο πλάνο και αρνείται τη μελοδραματική συγκίνηση. Επεκτείνει την πορεία της Ramsay ως δημιουργού εστιασμένης στην ιδιωτική βία της εσωτερικής ζωής και πιθανώς θα την καθιερώσει σε νέα φάση αναγνώρισης. Και, στην παράπλευρη ευχαρίστηση, η Ramsay τραγουδά — και η εύθραυστη εκδοχή της σε ένα σκοτεινό ποπ κλασικό ταιριάζει ιδανικά με το ύφος της ταινίας.