«Το να μάθεις να αγαπάς ξανά τη ζωή είναι μια μακρά και περίπλοκη διαδικασία» Han Kang

Στις 10 Οκτωβρίου ανακοινώθηκε ότι το Νόμπελ Λογοτεχνίας για το 2024 θα λάβει «για την έντονη ποιητική της πεζογραφία που αντιμετωπίζει ιστορικά τραύματα και εκθέτει την ευθραυστότητα της ανθρώπινης ζωής» η Han Kang, μια επιφανής συγγραφέας από τη Νότια Κορέα, γνωστή για την υποβλητική και στοχαστική γραφή της. Το βραβείο αυτό αναδεικνύει μια καριέρα που καθορίζεται από τη βαθιά αφήγηση και την εξερεύνηση της ανθρώπινης κατάστασης, καθιερώνοντάς την ως μια φωνή της σύγχρονης λογοτεχνίας που αξίζει να διαβαστεί περισσότερο.

Ποια είναι η Χαν Κανγκ;

Γεννημένη στο Gwangju της Νότιας Κορέας το 1970, η Han Kang μεγάλωσε σε ένα λογοτεχνικό περιβάλλον. Ο πατέρας της, Han Seung-won, είναι επίσης ένας διάσημος μυθιστοριογράφος, κάτι που εξέθρεψε το ενδιαφέρον της για τη λογοτεχνία. Σπούδασε κορεατική λογοτεχνία στο Πανεπιστήμιο Yonsei της Σεούλ, όπου η γραφή της άνθισε. Το μοναδικό αφηγηματικό ύφος της Han Kang συνδυάζει ισχυρά θέματα με ποιητική πεζογραφία, συχνά εμβαθύνοντας σε βαθιά ψυχολογικά και φιλοσοφικά ερωτήματα.

Σημαντικά σημεία της συγγραφικής της καριέρας

Η λογοτεχνική καριέρα της Han Kang ξεκίνησε σοβαρά τη δεκαετία του 1990, αλλά ήταν το μυθιστόρημά της "The Vegetarian" («Η χορτοφάγος» που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Καστανιώτη) που την έκανε να αποκτήσει διεθνή φήμη. Δημοσιεύτηκε το 2007 και μεταφράστηκε στα αγγλικά το 2015, το μυθιστόρημα διερευνά θέματα σωματικής αυτονομίας, καταστολής και εξέγερσης μέσω της μεταμόρφωσης της πρωταγωνίστριας του, Yeong-hye, η οποία αποφασίζει να σταματήσει να τρώει κρέας – μια απόφαση που οδηγεί σε μια μεγαλύτερη εξέγερση ενάντια στην κοινωνία και τους κανόνες.

Το "The Vegetarian" κέρδισε το διεθνές βραβείο Man Booker 2016 και τράβηξε την παγκόσμια προσοχή στο έργο της, ανοίγοντας το δρόμο για περαιτέρω μεταφράσεις των μυθιστορήσεών της.

Άλλα της βιβλία είναι:

"Human Acts" (2014): Αυτό το μυθιστόρημα στοχάζεται στην εξέγερση του Gwangju το 1980, εξετάζοντας τα γεγονότα μέσα από τα μάτια διαφόρων αφηγητών. Είναι μια οδυνηρή εξερεύνηση της βαρβαρότητας, της ταυτότητας και του συλλογικού τραύματος.

"The White Book" (2016): Μια συλλογή από συνδεδεμένες ιστορίες, αυτό το βιβλίο εξερευνά θέματα ζωής, θανάτου και αναγέννησης μέσα από το φακό του λευκού χρώματος.

«Μαθήματα ελληνικών» (2011): το βιβλίο αφηγείται μοναδικά την ιδιαίτερη πορεία δύο πληγωμένων ψυχών προς το φως. Το 2022 μεταφράστηκε κι αυτό στα ελληνικά από την Αμαλία Τζιώτη και κυκλοφορεί όπως και το «Η χορτοφάγος» από τις εκδόσεις Καστανιώτη.

Τα έργα της Han Kang είναι γνωστά για τις ενδοσκοπικές τους ιδιότητες, συνδυάζοντας την πραγματικότητα με τα μεταφυσικά στοιχεία και τη φιλοσοφική έρευνα. Η λογοτεχνία της συχνά ρίχνει φως στο αόρατο και προκαλεί τους αναγνώστες να αντιμετωπίσουν άβολες αλήθειες.

Μερικές από τις χαρακτηριστικές της φράσεις

Η γραφή της Han Kang έχει απήχηση στους αναγνώστες σε όλο τον κόσμο όχι μόνο μέσω της αφήγησης της αλλά και μέσω των βαθιών γνώσεών της που περικλείονται σε αξιομνημόνευτα αποσπάσματα:

«Γνωρίζετε ότι, ως άτομο, δεν έχετε την ικανότητα ούτε για γενναιότητα ούτε για δύναμη».

«Θα σας κάνουμε να συνειδητοποιήσετε πόσο γελοίο ήταν να κυματίζετε την εθνική σημαία και να τραγουδάτε τον εθνικό ύμνο. Θα σας αποδείξουμε ότι δεν είστε παρά βρώμικα βρωμερά κορμιά. Ότι δεν είστε καλύτεροι από τα πτώματα των πεινασμένων ζώων».

«Το σώμα που μου είχε προκαλέσει τέτοια ντροπή επρόκειτο να καταβροχθιστεί από τις φλόγες – αυτό δεν ήταν λόγος για λύπη. Ήθελα να περιορίσω τον εαυτό μου σε μια πιο απλή ύπαρξη, όπως είχα όσο είχα ακόμα ζωή. Είχα αποφασίσει να μην φοβάμαι τίποτα».

«Ποτέ δεν αφήνω τον εαυτό μου να ξεχάσει ότι κάθε άτομο που συναντώ είναι μέλος αυτής της ανθρώπινης φυλής. Και αυτό περιλαμβάνει εσάς, καθηγητή, που ακούτε αυτή τη μαρτυρία. Όπως περιλαμβάνει και τον εαυτό μου».

«Ο πόνος μοιάζει σαν μια τρύπα που την καταπίνει, μια πηγή έντονου φόβου και όμως, ταυτόχρονα, μια παράξενη, ήσυχη γαλήνη».

«Κανείς δεν μπορεί να με βοηθήσει. Κανείς δεν μπορεί να με σώσει. Κανείς δεν μπορεί να με κάνει να αναπνεύσω».

«Όσο για τις γυναίκες που ήταν όμορφες, έξυπνες, εντυπωσιακά αισθησιακές, κόρες πλούσιων οικογενειών – θα είχαν μόνο να διαταράξουν την προσεκτικά διατεταγμένη ύπαρξή μου».

«Η ανθρώπινη βία πηγάζει από την επιθυμία να είναι ασυγκράτητη».

«Το να μάθεις να αγαπάς ξανά τη ζωή είναι μια μακρά και περίπλοκη διαδικασία».

«Γιατί, είναι τόσο κακό να πεθάνεις;»

«Γιατί περπατάμε στο σκοτάδι, ας πάμε εκεί, όπου ανθίζουν τα λουλούδια».

«Δεν αγαπώ τίποτα. Ούτε το μέρος όπου ζω, ούτε την πόρτα από την οποία περνάω κάθε μέρα, ούτε καν, διάολε, τη ζωή μου».

«Είπες, αυτό που λέμε ζωή δεν πρέπει ποτέ να γίνει κάτι που αντέχεις».

«Αδυνατώντας να καταλάβω τι θα μπορούσε να είναι, αυτό το πράγμα τόσο ψυχρό, τόσο εχθρικό. Αυτή η εξαφανιζόμενη ευθραυστότητα, αυτό το καταπιεστικό βάρος ομορφιάς».

«Κάθε στιγμή είναι ένα άλμα προς τα εμπρός από το χείλος ενός αόρατου γκρεμού, όπου τα έντονα άκρα του χρόνου ανανεώνονται συνεχώς».

«Σηκώνουμε το πόδι μας από το στέρεο έδαφος όλης της ζωής μας που ζήσαμε μέχρι τώρα και κάνουμε αυτό το επικίνδυνο βήμα στον άδειο αέρα. Όχι επειδή μπορούμε να διεκδικήσουμε κάποιο ιδιαίτερο θάρρος, αλλά επειδή δεν υπάρχει άλλος τρόπος».

«Κατά καιρούς το σώμα μου μοιάζει σαν μια φυλακή, ένα συμπαγές, μεταβαλλόμενο νησί που διασχίζει το πλήθος».

«Το ότι τα ανθρώπινα όντα κατασκευάζονται επίσης από κάτι άλλο εκτός από σάρκα και μυς της φαινόταν σαν μια παράξενη τύχη».

«Περιμένω. Κανείς δεν πρόκειται να έρθει, αλλά ακόμα περιμένω. Κανείς δεν ξέρει καν ότι είμαι εδώ, αλλά εξακολουθώ να περιμένω».

«Δεν είναι η ζωή παρά μια φωτιά λαχτάρας;»