Πως να έχεις υπομονή σ' έναν ανυπόμονο κόσμο

Θα ήσουν στη Δ’ δημοτικού όταν έσπρωξες την συμμαθήτριά σου για να ικανοποιήσεις τη μανία σου για πεινιρλί.

Κάτι μου λέει, όμως, πως έχεις όλο και πιο πρόσφατα συμβάντα... ανυπομονησίας να διηγηθείς.

Λέω για τότε που εγκατέλειψες την αίθουσα του σινεμά και έτρεξες νευρικά στον απέναντι φούρνο γιατί δεν άντεχες άλλο να ακούς το skype στο στομάχι σου.

Ή τότε που προτίμησες να παραιτηθείς από την ουρά στο σούπερ χύνοντας ταυτόχρονα δάκρυα για το παγωτό που άφησες πίσω σου αρνούμενη να περιμένεις μια ουρά 30+ ατόμων.

Όλες αυτές οι αναμνήσεις έχουν κάτι κοινό.

Πυροδότησε ακόμη πιο πολύ τον εκνευρισμό σου η εξής σκέψη:

‘’Μα πώς οι γύρω μου είναι τόσο χαλαροί;;’’

Αν έσβησες στα τελευταία σου γενέθλια πάνω από 20 κεριά, τότε δεν έχεις δικαιολογία να εμφανιστείς μετά  το lockdown με νεύρα σε: ταμεία, ουρές και οτιδήποτε προσιδιάζει σε σαρανταποδαρούσα.

Μαζί θα χτίσουμε αυτό που είχαμε αρχίσει να  βρίσκουμε προ καραντίνας αλλά ήρθε και μας το πήρε ολοκληρωτικά...

Υπομονή, ένα μικρό βήμα την φορά
 

Βήμα 1ο: 15’ μες στη μέρα και μπορούν να γίνουν θαύματα.

Το πρωί αφού πιείς καφέ;

Αυτό το ένα τέταρτο που βρίσκεσαι μεταξύ συρμού και αποβάθρας πριν κοιμηθείς;

Βρες το εσύ, κλείσε ό,τι συσκευή βλέπεις γύρω σου και ‘’πείτε τα΄΄ με τον εαυτό σου.

Δε το φαντάζεσαι, αλλά έχετε πολλά να πείτε.

Και η υπομονή για να ευδοκιμήσει χρειάζεται ήρεμο έδαφος.

Βήμα δεύτερο: Δε χρειάζεται να στείλεις 6 στο 13033.

Άρα μη γκρινιάζεις, βάλε τα αθλητικά σου και εξερεύνησε από την αρχή τα στενά της πόλης σου.

Αυτή η μοναχική βόλτα θα σου φωνάξει λύσεις για ό,τι φαινόταν βουνό μέσα στη μέρα σου για να το αντιμετωπίσεις.

Βήμα τρίτο: Μπρος στο δρόμο που χάραξε ο Δαλάι Λάμα!

Διαλογίσου...

Βρίσκεσαι στο ταμείο περιμένοντας να χτυπήσεις τα δυο οικογενειακά με σιρόπι καραμέλας που δε βλέπεις την ώρα να κατασπαράξεις το βράδυ μπροστά στο Netflix;

Αμφιταλαντεύεσαι γυρνώντας κάθε 4 δευτερόλεπτα πίσω σου κοιτώντας τον υπόλοιπο κόσμο με βλέμμα αντίστοιχο Καρυοφυλλιάς Καραμπέτη στη 10^η εντολή αν αξίζει να μείνεις στη θέση σου;

Μη παραιτηθείς αυτή τη φορά.

Κλείσε τα μάτια σου, άσε τους ήχους να σε απορροφήσουν (ας είναι και διαπληκτισμοί) και δεν θα καταλάβεις για πότε βρέθηκες με το Nirvana στον ουρανίσκο σου.

Βήμα τέταρτο: Επανεκτίμησε το χρόνο!

Αντί να πάθεις κράμπα στομάχου από τον εκνευρισμό την επόμενη φορά που θα έχουν συμπληρωθεί 45 ολόκληρα λεπτά από τη στιγμή που παρήγγειλες τη μαργαρίτα, δες το σαν ευκαιρία και πάρε επιτέλους τηλέφωνο εκείνη τη φίλη που έχεις να ακούσεις από τη γιορτή της.

Και τέλος πάντων τι είναι 45 λεπτά μπροστά στην αιωνιότητα;

Βήμα 5^ο: Αν δεν το’χεις με το χρόνο, πάρε το χρόνο σου...

Αν νιώθεις ότι ο εγκέφαλός σου εκρήγνυται σαν πυρηνική του Β’ παγκοσμίου ενώ κάνεις multitasking από το σπίτι εξαιτίας του κορωνοϊού, απλά σταμάτα.

Δεν θα γκρεμιστεί κανένας ουρανοξύστης στη Νέα Υόρκη, δεν θα βυθιστεί ξανά το Sea diamond, δεν θα βγάλει νέο single ο Sin Boy.

Μπορεί να ‘’χάσεις’’ μισή ώρα από το προσχεδιασμένο ημερήσιο πλάνο σου αλλά σε καμία περίπτωση δεν θα είναι χαμένος χρόνος.

Όσο πιο πίσω στοχεύεις με τη σφεντόνα, τόσο πιο κοντά στο στόχο φτάνει.

Το timeout ενδέχεται να σε βοηθήσει να τελειώσεις τις υποχρεώσεις σου νωρίτερα από όσο θα τις ολοκλήρωνες αν δεν το έκανες.

Με καθαρό νου ‘’γλιτώνεις’’ περισσότερο χρόνο.

Cover photo by Frankie Cordoba